Posts Tagged ‘Μ.Μ.Ε.’

Δεν ξέρω κατά πόσον είναι αυθεντική η κάτωθι λίστα αλλά έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον μέρες, προεκλογικές, που είναι και λουκέτα που πέφτουν στα Μ.Μ.Ε.

Την βρήκα στον ιστοτόπο της Τριανταφυλλοπουλικής ζούγκλας

 

 

Advertisement

…για την πολυφωνία της και για το πόσο ανοιχτή υπήρξε στη διαφορετικότητά της, για την πρωτοπορεία της και για το πείραμά της τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, για τη μαχητική της στάση και για τους/τις αρθογράφους τους που τα τελευταία δύο χρόνια την εγκατέλειπαν ή εγκαταλείπονταν από αυτήν δείχνοντάς μας ότι η παλιά μας αγάπη ξέφτιζε μέρα με τη μέρα…

Η ιδιοκτησία της «Ελευθεροτυπίας» επιδιώκει να υπαχθεί στον πτωχευτικό κώδικο με βάση το περιβόητο – και πολύ δημοφιλές στους εκδότες – άρθρο 9.

Αυτές τις μέρες, οι σκέψεις μας στους εργαζομένους που αγωνίζονται (όπως βέβαια και εκείνοι του ALTER και του Φιλάθλου και όπου αλλού) καθώς και σε εκείνους που αγωνιούν από νέο επικείμενο «κανόνι» στα Μ.Μ.Ε.

Τα νέα των εργαζομένων της «Ελευθεροτυπίας», εδώ

Είναι αυτό που λένε «Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά τ’ όνομα»…

Ανδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία

Του ΚΩΣΤΑ ΜΟΣΧΟΝΑ

Από την αρχή της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας δίνουν και παίρνουν στους δημοσιογραφικούς χώρους των Βρυξελλών τα πειράγματα και η διάθεση σαρκασμού αλλά και ειρωνείας μεταξύ ξένων και Ελλήνων δημοσιογράφων. Δεν έλειψαν, όμως, και ορισμένες ακραίες φραστικές επιθέσεις από την πλευρά Βέλγων πολιτών εις βάρος γενικά του ελληνικού στοιχείου.

Ησκωπτική διάθεση απέναντι στην Ελλάδα δημιουργήθηκε αρχικά μετά τις πρώτες παραστάσεις του κυβερνητικού θιάσου του παραλόγου με βασικό πρωταγωνιστή τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Οι ξένοι δημοσιογράφοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν την εμμονή τού τότε υπουργού Οικονομικών να τους καλεί σε κάθε Συμβούλιο Υπουργών, σε ειδική αίθουσα παρακαλώ, για να τους αναγγείλει ότι η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

«Μα πώς είναι δυνατόν να εκφράζει ο υπουργός σας την απορία του για την επίθεση των αγορών κατά της Ελλάδας, όταν μας λέει συνεχώς ότι η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας;» ρωτούσαν τους Ελληνες συναδέλφους τους.

Αλλά ούτε και αυτοί ήταν ικανοί να δώσουν μια λογική απάντηση. Και άρχισαν τα πρώτα πειράγματα, ιδίως όταν ο Γ. Παπακωνσταντίνου παρομοίασε την ελληνική οικονομία με τον «Τιτανικό». Μάλιστα, όταν τη σκυτάλη της χρεοκοπίας πήραν και άλλοι υπουργοί της κυβέρνησης, οι οποίοι δήλωναν στους έκπληκτους ομολόγους τους ότι «δεν υπάρχει σάλιο» για την πληρωμή των συντάξεων, οι σπόντες έγιναν αιματηρές: «Πάλι στη ζητιανιά το ρίξατε;»…

Εφερες το τσεκ;

Την αρχική έκπληξη των εταίρων, όμως, δεν διαδέχθηκε ο οίκτος, όπως περίμεναν οι υπουργοί της κυβέρνησης, αλλά ο θυμός και η τιμωρία. Μπήκαμε στην περίοδο του Μνημονίου και της πρώτης δανειοδότησης. Ευκαιρία για τους Ελληνες δημοσιογράφους να περάσουν στην αντεπίθεση, με τη χρήση αυτοσαρκασμού.

Ο Βούλγαρος και ο Τούρκος

Στην αίθουσα Τύπου της Κομισιόν, κάθε μεσημέρι που έβλεπαν τον Σλοβένο συνάδελφό τους, του έλεγαν με μία φωνή: «Το τσεκ… έφερες το τσεκ;». Χαμογελούσε και απαντούσε: «Ποτέ… Αλλωστε ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να το ξεπληρώσετε». «Αυτό έλειπε, να σας ξεπληρώσουμε. Χε χε, κοίταξε αύριο να φέρεις το τσεκάκι»…

Ιδιος πόλεμος νεύρων και με τον Σλοβάκο συνάδελφο, ο οποίος «τσίμπαγε» αμέσως: «Ούτε ένα ευρώ δεν θα σας δώσουμε»… «Θα τα δώσετε και θα είναι και αγύριστα…».

Απρόβλεπτη ήταν η αντίδραση ενός Βούλγαρου ανταποκριτή. Οταν του είπαμε ότι «σε λίγο θα έχουμε στην Ελλάδα μισθούς και συντάξεις Βουλγαρίας» έκανε μερικά βήματα, στάθηκε και, γυρίζοντας πίσω, μας είπε σε άπταιστα ελληνικά: «Εγώ με τα λίγα ευρώ που κερδίζω σκέφτομαι τώρα να αγοράσω ένα μεγάλο σπίτι στην Αθήνα»… Μείναμε άφωνοι…

Αυτός που είναι εκνευριστικός είναι ο Τούρκος συνάδελφος, στον οποίον έχει κολλήσει η φαεινή ιδέα να μας ξεπληρώσει το χρέος η Τουρκία και ως αντάλλαγμα να δεχθούμε να μπει στη θέση μας στην Ε.Ε… Οταν σε πάρει το ποτάμι…

Ακόμη και ο ανταποκριτής εφημερίδας του Κονγκό μάς ρώτησε σκάζοντας στα γέλια: «Χι, χι… πώς γίνεται να είσαστε ακόμη εδώ; Βρήκατε λεφτά;». Ποιος είπε ότι η ειρωνεία είναι το χαμόγελο του πνεύματος;

Το χειρότερο, όμως, συνέβη σε συνάδελφο που περίμενε στην ουρά σε μεγαλοκατάστημα των Βρυξελλών για να αγοράσει αλλαντικά. Μία καλοντυμένη κυρία, που ήταν πίσω του, τον ρώτησε με αθώο ύφος αν είναι Ελληνας. «Ναι, πώς το καταλάβατε;». «Από την προφορά σας. Εχω ζήσει στην Πάτρα». Και ξαφνικά τον κοίταξε με περιφρόνηση και αναφώνησε: «Ξέρετε ότι κοστίζετε 528 ευρώ σε κάθε Βέλγο φορολογούμενο;… Πρέπει να ντρέπεστε που είστε Ελληνας». Ο συνάδελφος ακόμη να συνέλθει…

Σχεδόν το ίδιο περιστατικό συνέβη πρόσφατα σε καφετέρια της κοσμικής Avenue Louise, όπου μία κυρία πλησίασε ομάδα νεαρών Ελλήνων stagiaires στο Συμβούλιο Υπουργών: «Τι εθνικότητας είστε;» «Ελληνες» απάντησαν με υπερηφάνεια. «Και χασκογελάτε ενώ θα έπρεπε να ντρέπεστε που έχετε παρασύρει τους άλλους Ευρωπαίους στην καταστροφή… Ντροπή σας»…

Γίναμε… περιζήτητοι

Η κρίση στην Ελλάδα, όμως, έκανε ανάρπαστους τους εδώ Ελληνες δημοσιογράφους από τα ξένα κανάλια, για να εξηγήσουν την κατάσταση. Μάλιστα, χωρίστηκαν σε γαλλόφωνους και αγγλόφωνους για να ικανοποιήσουν τη συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση… Οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν: «Πάλι αυτός ο Βρετανός. Μα προχθές του έδωσα συνέντευξη για την 6η δόση»… ή «Ελα, έρχεται πάλι η Γερμανιδούλα για σένα»… Μάλιστα, δεν λείπουν οι προτάσεις για ανταλλαγές όπως: «Σου δίνω το αραβικό κανάλι, μου δίνεις το γαλλικό; Μετά αλλάζουμε πάλι»…

Βεβαιότατα αποτελεί το χειρότερο εφιάλτη των τεχνοκρατών που κατοικοεδρεύουν στις Βρυξέλλες. Ο πύρινος λόγος του προκαλεί αντιπάθειες στο ευρωκοινοβούλιο και ενθουσιασμό στην Αθήνα. Η αναφορά στον Βρετανό, ευρωσκεπτικιστή, τον «πολύ» Nigel Farage. Αν και θεωρητικώς με χωρίζει πολιτικό χάσμα από αυτόν τον agent provocateur, δεν μπορώ παρά να τον παραδεχθώ για το θάρρος της γνώμης του και τις καίριες παρεμβάσεις του. Για τον λόγο αυτό αναρτώ εδώ τη συνέντευξη που έδωσε χθες στον Τέρενς Κουίκ.

Ανακάλυψα αυτή τη σειρά διαμάντι αναζητώντας κάτι άλλο στο ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ.
Δείτε το επεισόδιο στον σύνδεσμο που ακολουθεί. Διαρκεί κάτι παραπάνω από 30′ και θυμίζει ανησυχητικά πολύ την περίοδο που βιώνουμε. Συμπέρασμα: δεν διδαχθήκαμε τπτ απολύτως από την Ιστορία…

«Πανόραμα του αιώνα – επεισόδιο 22»

Την άγρια βαρβαρότητα που δέχοντται από τις κατασταλτικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων καταγγέλουν, για άλλη μια φορά, οι συνάδελφοι φωτορεπόρτερ και, για του λόγου το αληθές, μαζί με τη σχετική φωτογραφία που επιβεβαιώνει περίτρανα το γεγονός, παραθέτουν και ένα μικρό χρονικό. Κατά διόλου συμπτωματικό χρόνο, οι επιθέσεις ενατίον τους έχουν αυξηθεί την τελευταία περίοδο. Ακολουθεί η νέα καταγγελία της «Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας».

Για μία ακόμη φορά η κρατική βία κατά των λειτουργών του Τύπου επαναλήφθηκε . Στην μεγάλη πανεργατική απεργία, της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ στις 15-12-2010 χτυπήθηκε αναίτια και βάναυσα ο Πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας ΜΑΡΙΟΣ ΛΩΛΟΣ .

Συγκεκριμένα ενώ κάλυπτε φωτογραφικά τα επεισόδια στο Σύνταγμα, αστυνομικός της ομάδας ΜΑΤ τον χτύπησε με κλομπ πισώπλατα στο κεφάλι, παρ΄ όλο που ήταν εμφανής η ιδιότητά του. Στην διαμαρτυρία του στον εν λόγω αστυνομικό , προπηλακίστηκε και από έτερο αστυνομικό. Αυτό αποδεικνύεται από φωτογραφικό και από βιντεοσκοπημένο ντοκουμέντο που επισυνάπτεται.

Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές από τις επιθέσεις κατά των φωτορεπόρτερ

6/12/2010: επίθεση των ΜΑΤ και σπάσιμο του χεριού του στο φωτορεπόρτερ Maxime C-yselinck

17/11/2010: επίθεση της ομάδας ΔΕΛΤΑ στον φωτορεπόρτερ Άρη Μεσσίνη

15/10/2010: επίθεση των ΜΑΤ κατά καμεραμάν και φωτορεπόρτερ στην Ακρόπολη

26/2/2010: επίθεση κατά ελλήνων και ξένων φωτορεπόρτερ στο πανεργατικό συλλαλητήριο ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

9/1/2009: άγρια επίθεση και ξυλοδαρμός καμεραμάν, φωτορεπόρτερ, δημοσιογράφων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο.

22/5/2009: παράνομη σύλληψη και κράτηση του συναδέλφου από το Εκουαδόρ Ντανιέλ Πατίνο Φλορ

6/12/2009: η δημοσιογράφος Έλλη Ζώτου παρασύρεται από μηχανάκι αστυνομικού. Την επόμενη μέρα συλλαμβάνεται ο δημοσιογράφος Βαγγέλης Γέτου.

19/12/2008: άγριος ξυλοδαρμός τριών φωτορεπόρτερ από τα ΜΑΤ.

Επειδή θεωρούμε ότι αυτά πλέον είναι συνειδητά και καθοδηγούμενα από διάφορα κέντρα για την φίμωση της ελευθεροτυπίας, γιατί πιστεύουμε ότι μας έχουν κηρύξει ξεκάθαρα τον πόλεμο (αυτό αποδεικνύεται σε κάθε διαδήλωση και ένας δαρμένος φωτορεπόρτερ) και επειδή στις μέχρι τώρα έγγραφες καταγγελίες μας δεν υπάρχει αποτέλεσμα , ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΝΑ και ΖΗΤΑΜΕ άμεσα συνάντηση με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ.Παπουτσή όπως και με τον Κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Γ. Πεταλωτή , προκειμένου να αναλάβουν και αυτοί τις ευθύνες τους, γιατί φοβόμαστε ότι στο τέλος θα θρηνήσουμε θύματα.

Η επίθεση σε έναν από εμάς, είναι επίθεση σε όλους.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ ΕΛΛΑΔΑΣ

Είπε η Κατάληψη της ΕΣΗΕΑ

Με αφορμή την κρίση στα ΜΜΕ, με αιτία την ευαισθησία και την οξυδέρκεια

Από την ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Ονειρεύτηκα…
Ονειρεύτηκα λέει ότι οι λιμενεργάτες και οι διοικητικοί υπάλληλοι του Νέου Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων της Cosco, όλοι αυτοί οι νέοι είλωτες του 21ου αιώνα, αυτοί οι πολίτες της …Νέας Πατρίδας, δεν πήγαν μια μέρα στη δουλειά. Εκείνο λέει το πρωί, έβαλαν ένα άσπρο πουκάμισο, πήραν το μετρό, το λεωφορείο, το τραμ, καλημερίστηκαν με τους οδηγούς και πήγαν στο ραντεβού που είχαν δώσει από βραδύς. Στην Μιχαλακοπούλου. Μιχαλακοπούλου 80.

Και εκεί βρήκαν εκείνους τους φτωχοπρόδρομους του μπουδέλου, και τους είπαν… ελάτε μαζί μας. Στις πουτάνες δεν μίλησαν, δεν απηύθυναν καν το λόγο. Άλλωστε πια κανείς δεν ήθελε να αγοράσει τα πλαστικά κάλλη τους. Ένα λεπτό είπαν οι …απολυμένοι του …Βήματος, να βρούμε ένα άσπρο πουκάμισο.

Και εκείνη τη μέρα λέει, δεν πήγαν στη δουλειά και οι Νέες Κούνεβα, αλλά φόρεσαν και αυτές ένα άσπρο πουκάμισο για να πάνε στο ραντεβού που είχαν δώσει απο βραδύς . Αυτές οι …Κούνεβα, που αντικατέστησαν τις υπάλληλους καθαρίστριες του δημοσίου, γιατί μαθές το μισθολογικό κόστος του δημοσίου ήταν μεγάλο. Αλλά κανένα ανδρείκελο δεν τόλμησε ποτέ να δημοσιοποιήσει πόσο περισσότερο στοιχίζουν στο Κράτος τα ΧΡΥΣΑ συμβόλαια που κλείνει με τους ιδιοκτήτες των συνεργείων καθαρισμού. Αυτές είχαν ραντεβού στο Φάληρο, εκεί στην Εθνάρχου Μακαρίου. Ένα λεπτό να βρούμε ένα άσπρο πουκάμισο, είπαν οι εργαζόμενοι στο Sky.

Και μετά …

Και μετά…

Και μετά…

Εργαζόμενοι πέταγαν λέει τις νέες στολές εργασίας τα σκουρόχρωμα ταγιέρ, και τα κοστούμια και έμεναν με το άσπρο πουκάμισο. Συναντιόνταν στα γραφεία του Έθνους, του MEGA, του ALTER, του Αntenna, και όλοι με άσπρα πουκάμισα να πηγαίνουν …παντού.

Και ξαφνικά να γεμίζουν τα μικρά εμπορικά, που δεν φτιάχνουν πια βιτρίνες γιατί οι ψεύτικες κούκλες δεν φορούν πια ρούχα, είναι γυμνές, καλυμμένες από τεράστιες πινακίδες που γράφουν «ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΣ- ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ». Να γεμίζουν λέει τα μικρά εμπορικά, από εργαζόμενους που ζητούν να αγοράσουν ένα άσπρο πουκάμισο. Όσο, όσο…
Και οι μικρέμποροι, να παρατάνε τις σκονισμένες ταμειακές μηχανές τους και χώνονται στις αποθήκες τους, να βγάζουν ότι άσπρο πουκάμισο υπάρχει, και να το αφήνουν στους πάγκους, έτσι να προλάβουν …τη ζήτηση. Κρατάνε όμως το τελευταίο. Για πάρτη τους. Να το φορέσουν αυτοί.

Και μετά…

Και μετά…

Και μετά…

Και μετά ένας ήλιος που βγαίνει, έτσι παράταιρα, έτσι σαν να μην ακολούθησε τις προβλέψεις των τηλεοράσεων, και να κάνει τα άσπρα πουκάμισα να φωτίζονται τόσο μαγευτικά.

Και να ζηλεύουν οι δικαστικοί, και να ζηλεύουν οι δάσκαλοι, και να ζηλεύουν οι γιατροί, και να ζηλεύουν οι δικηγόροι, και να ζηλεύουν οι ναυτεργάτες, και να ζηλεύουν οι τραπεζοϋπάλληλοι, και να ζηλεύουν οι εργάτες, και να ζηλεύουν οι οικοδόμοι, και να ζηλεύουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, και να ζηλεύουν οι αστυνομικοί, και να ζηλεύουν οι στρατιωτικοί, και να ζηλεύουν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, και να ζηλεύουν τα γκαρσόνια, και ζηλεύουν οι αγρότες, και να ζηλεύουν οι ταξιτζήδες, και να ζηλεύουν οι φορτηγατζήδες, και ζηλεύουν οι…
Και να ζηλευουν οι άνεργοι.
Και να τρεχουν ΌΛΟΙ να βρουν ένα ΑΣΠΡΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ!

Και να θαμπώνονται από το άσπρο, τόσο άσπρο, οι μαθητές και οι φοιτητές…

Και άσπρα πουκάμισα να ξεπετάγονται από παντού. Και να πληθαίνουν, να αυγατίζουν, να πολλαπλασιάζονται. Και όσο αυτά να πολλαπλασιάζονται τόσο να αντανακλάται πιο λαμπερό το φως πάνω τους.

Μια κοινωνία που αμνηστεύει τον εαυτό της.
Μια κοινωνία που κατανοεί ότι η ανθρωποφαγία, ο κανιβαλισμός, ο κοινωνικός δαρβινισμός αφήνει μόνο αίμα πισω του. Αφήνει κομμάτια και θρύψαλα. Αφήνει συντρίμμια.
Κι αν ακόμα δεν είναι το δικό σου το αίμα, είναι του δίπλα.
Ποιος διάβολο αξίζει να ζήσει σε μια Πατρίδα που οι δρόμοι της θα είναι πλημμυρισμένοι από το αίμα, τον πόνο, τον φόβο, τον θάνατο, είτε το δικό του, είτε του δίπλα; Είτε αυτού που ξέρεις, είτε αυτού που δεν ξέρεις; Ποιος;

Στο Κοινοβούλιο εξακολουθούν να αμνηστεύονται …μόνοι τους. Αμνηστεύουν εαυτούς και …αλλήλους. Αλλά κανείς δεν τους βλέπει. Κανείς δεν ξέρει τι κάνουν. Έτσι, γιατί θυμήθηκε τα νιάτα του ο Μανωλης ο Γλέζος και ανηφόρισε μαζί με μαθητές και φοιτητές, στον Υμηττό. Κάποτε κατέβαζε σβάστικες απο την Ακρόπολη. Σήμερα πήγε να δείξει στους μαθητές και στους φοιτητές, πως κατεβάζουν τις νέες σβάστικες, τις κεραίες τηλεόρασης.
Στη θέση τους ύψωσε ένα άσπρο πουκάμισο.

Και…πόσο λάμπει το άσπρο!!! Όσο δεν θα μπορούσαν να λάμψουν ποτέ οι οθόνες των τηλεοράσεων, εκεί που οι …εκφωνητές, αυτοί οι νέοι ευαγγελιστές των κηρυγμάτων κοινωνικού μίσους, αναπαράγουν το διαίρει και βασίλευε μιας κοινωνίας που τα αφεντικά τους, έβαλαν πλωρη να εξοντώσουν.

Το όνειρο μου, δεν χωράει πια τόσο φως. Τόσο άσπρο, τόσο απέραντο άσπρο. Ξυπνάω αλλά ξανακλείνω τα μάτια. Όπως όταν δεις ένα όμορφο όνειρο και παλεύεις με νυχια και με δόντια να το συνεχίσεις ξύπνιος.

Παρασκευή πρωί, 26-11-2010. Πίνω καφέ, βάζω το άσπρο μου πουκάμισο και
κάνω μια στάση στο περίπτερο.
Το «ΒΗΜΑ», λέω στον έκπληκτο περιπτερά μου. Θέλω να έχω το τελευταίο, απαντάω στο σαστισμένο, έκπληκτο ύφος του. Έτσι μωρέ να το έχω σαν λάβαρο. Έτσι, γιατί σήμερα είδα ένα Όνειρο με …άσπρα πουκάμισα. Αμνηστεύσαμε λέει, ο ένας τον άλλον. Ο πόλεμος δεν μπορεί να είναι αναμετάξυ μας. Οι εργαζόμενοι, έχουμε άλλους εχθρούς να λογαριαστούμε. Και να σήμερα ήθελα να κρατήσω τη τελευταία έκδοση ενός απο τους πολλούς υπεργολάβους του κοινωνικού μίσους, του ανθρωποφάγου κανιβαλισμού. Το μικρό θάνατο ενός μαυροπουκαμισά.

Α, και εσύ την Πατρίδα με τα άσπρα πουκάμισα, ονειρεύτηκες, λέει ο περιπτεράς.
Οδηγώ και στην θεση του συνοδηγου αφημένο το …τελευταιο ημερησιο ΒΗΜΑ. Το ραδιοφωνο να παίζει ένα παλιο, ξεχασμένο τραγουδι. Δεν το παίζουν πια οι παραγωγοι ραδιοφώνου.