Posts Tagged ‘αρχαιολογία’

Aναδημοσίευση από το in.gr

Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο
Στην Αρχαία Αίγυπτο, γυναίκες και άνδρες έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στον καλλωπισμό τους. Εκτός από τα αρώματα και τα είδη μακιγιάζ που χρησιμοποιούσαν, ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν πήγαιναν πουθενά χωρίς το ζελέ τους. Ούτε και στον τάφο τους.

Σύμφωνα με δημοσίευση του περιοδικού New Scientist, το ζελέ καλλώπιζε τα μαλλιά όχι μόνο των εν ζωή αρχαίων Αιγυπτίων, αλλά και εκείνων που είχαν πεθάνει.

Η χρήση ζελέ με βάση το λίπος ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά στις κομμώσεις των ταριχευμένων σωμάτων, όπως τουλάχιστον αποκαλύφθηκε μετά από έρευνα που έγινε σε νεκροταφείο ηλικίας 3.000 χρόνων.

Σε τοιχογραφίες που είχαν βρεθεί μέσα σε τάφους, οι απεικονίσεις έδειχναν ανθρώπους με κωνοειδή αντικείμενα στα μαλλιά τους, τα οποία αρχικά θεωρήθηκαν ότι ήταν κομμάτια αρωματισμένου ζωικού λίπους.

Όταν όμως ξεκίνησε μια ευρύτερη έρευνα, ανακαλύφθηκε ότι επρόκειτο για ενδιαφέρουσες κομμώσεις, γεμάτες στυλ και μπούκλες.

Η Νάταλι ΜακΚρίς από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ εξέτασε μαζί με τους συνεργάτες της δείγματα μαλλιών από 15 μούμιες, οι οποίες προέρχονταν από το νεκροταφείο Kellis 1, στην όαση της Ντάχλα, καθώς και από μούμιες που φυλάσσονται σε συλλογές μουσείων στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Ιρλανδία.

Οι μούμιες, ηλικίας 3.500 έως 2.300 χρόνων, ήταν και από τα δύο φύλα και με ηλικία θανάτου από 4 έως 58 ετών.

Όταν τα δείγματα εξετάστηκαν κάτω από φως και με μικροσκόπιο, έγινε σαφές ότι τα μαλλιά των περισσότερων ήταν καλυμμένα με μια λιπαρή ουσία.

Στην έρευνα χρησιμοποιήθηκε διαλυτικό υλικό τόσο για να διαχωριστούν οι επικαλύψεις των μαλλιών όσο και για τον προσδιορισμό της χημικής σύστασης των ουσιών.

Αυτό που βρέθηκε ήταν ότι αυτές οι ουσίες ήταν διαφορετικές από εκείνες που χρησιμοποιούνταν για την ταρίχευση των σωμάτων.

Επιπλέον, δύο μούμιες με ξυρισμένο κεφάλι ήταν επικαλυμμένες με το ίδιο υλικό που βρέθηκε στους
επιδέσμους γύρω από το σώμα τους.

Κατά την ΜακΚις, όταν στο σώμα χρησιμοποιούσαν ρητινώδεις ουσίες, τα μαλλιά είτε καλύπτονταν και προστατεύονταν είτε λούζονταν και ξαναφτιάχνονταν, ώστε να διατηρηθεί η ταυτότητα του νεκρού.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν ξύριζαν το κεφάλι τους, όπως πολλοί πιστεύουν. Αυτό το έκαναν κυρίως οι ιερείς και οι ιέρειες, δηλώνει η ίδια.

«Ο σκοπός της ταρίχευσης ήταν να διατηρηθεί το σώμα όπως ήταν στη ζωή. Φαντάζομαι ότι ήθελαν να δείχνουν στα καλύτερά τους. Θα ντυνόσουν με τα καλά σου ρούχα. Θα ήθελες να φαίνεσαι ωραίος για την προετοιμασία σου στην επόμενη ζωή» κατέληξε.

Aναδημοσίευση από Τα Νέα

Του Εric Βietry-Rivierre

H περιοχή της Σάκαρα στην Αίγυπτο είναι γνωστή ως το σημαντικότερο νεκροταφείο της Μέμφιδος, 35 χλμ. νοτιοδυτικά του Καΐρου. Την περιοχή αυτή επιμένει να ανασκάπτει ο Γάλλος Αλέν Ζιβιέ. Τον Νοέμβριο του 1996, σκαλίζοντας την άμμο και τα μπάζα της ανασκαφής, τα μέλη της αποστολής και οι εργάτες ανακαλύπτουν σχεδόν συγχρόνως δύο εισόδους τάφων, τη μία δίπλα στην άλλη.

Πρώτος μπαίνει ο Ζιβιέ συνοδευόμενος από τον επιθεωρητή αρχαιοτήτων, αλλά δεν βλέπει τίποτε περισσότερο από σκόνη και τις μουμιοποιημένες γάτες που κονιορτοποιούνται. Πολύ αργότερα θα ανακαλύψει με την ομάδα του μια χτισμένη πρόσβαση στα νεκρικά διαμερίσματα, που έχουν μεταβληθεί σε ελικοειδείς κατακόμβες. Τότε καταλαβαίνει ότι από την αρχαιότητα είναι ο πρώτος που διεισδύει στο τμήμα αυτό του τάφου της Μάγια ή Μαγιέτ, της τροφού του Τουταγχαμόν. Τον τάφο θα ταυτοποιήσει αργότερα, όταν η ανασκαφή θα έχει προχωρήσει περισσότερο, με την πριγκίπισσα Μεριτατόν ή Μαγιατί, πρωτότοκη κόρη του Ακενατόν και της Νεφερτίτης. Στον άλλο υπόγειο τάφο, τον μικρότερο, ξεχωρίζουν μεγάλες ζωγραφιστές όρθιες φιγούρες. Τα πρόσωπα, στραμμένα προφίλ όπως συνήθως, δίνουν την εντύπωση εξαιρετικής φρεσκάδας και ανύψωσης. Ο χρόνος όμως πιέζει. Η ανασκαφή πρέπει να συνεχιστεί με προσοχή για να μην καταστραφούν οι ιστορικές ενδείξεις. Ο χρόνος περνά εξαιρετικά γρήγορα και ο Ζιβιέ πρέπει να ξαναβγεί έξω.

Τις επόμενες εβδομάδες οι εργασίες είναι αφιερωμένες στη διατήρηση των τοιχογραφιών καθώς και στην αντιγραφή και μετάφραση των επιγραφών, οι οποίες αποκαλύπτουν ότι ο ιδιοκτήτης (ή οι ιδιοκτήτες) του τάφου υπήρξε «προϊστάμενος των γραφέων των περιγραμμάτων». «Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για σχεδιαστές και ζωγράφους ή ακόμη και για προϊστάμενους αυτών των υπηρεσιών» εξηγεί ο επιστήμονας. Ο τίτλος τους δείχνει ότι εξηρτώντο κατευθείαν από τη βασιλική διοικητική μηχανή και δουλειά τους ήταν η διακόσμηση των τάφων της Κοιλάδας των Βασιλέων. Αυτό δεν τους εμπόδιζε να διακοσμούν, κάποιες φορές, και τους τάφους ορισμένων υψηλών αξιωματούχων .

Ο παλαιότερος αναφερόμενος ονομαστικά καλλιτέχνης είναι ο Αμενεμούια. Πιθανότατα είναι ο δημιουργός πολλών ζωγραφικών έργων της εποχής του Αμενχοτέπ Γ΄, πατέρα του Ακενατόν και παππού του Τουταγχαμόν. Πιθανότατα, συμμετείχε στη διακόσμηση του τεράστιου υπόγειου τάφου αυτού του ισχυρού μονάρχη στις Θήβες. Ωστόσο ο γιος του Αμενεμούια, ο Θούθμις, συγκεντρώνει την προσοχή μας διότι το στυλ, η τεχνική και το περιεχόμενο των επιγραφών τον υποδεικνύουν εμφανώς ως τον ζωγράφο που χάραξε και ζωγράφισε τους κεντρικούς διαδρόμους του μικρού τάφου της Σάκαρα. Παρουσιάζεται λοιπόν με τη συνοδεία της ιδιαίτερα ελκυστικής συζύγου του και των παιδιών τους. Ο Αλέν Ζιβιέ είναι πραγματικά υπερήφανος: ανακάλυψε σε αυτό τον ξεχασμένο για αιώνες χώρο κάτι που φαίνεται να είναι η παλαιότερη γνωστή αυτοπροσωπογραφία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πρόκειται για ένα έργο που φαίνεται να δημιουργήθηκε συνειδητά από τον καλλιτέχνη, δεδομένου ότι ο Θούθμις εικονίζεται κρατώντας όχι μόνο το διακριτικό της ισχύος σκήπτρο, αλλά και την παλέτα των χρωμάτων του, μεγεθυσμένη όπως αρμόζει στην περίσταση. Δεν γνωρίζουμε ανάλογη παρουσίαση προσώπου ως καλλιτέχνη σε τόσο πρώιμη εποχή. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος δεν πίστευε τους Αιγυπτίους που έλεγαν ότι οι πρόγονοί τους εφηύραν τη ζωγραφική έξι χιλιάδες χρόνια πριν από τους Ελληνες, αλλά προφανώς έκανε λάθος.

Ο Αλέν Ζιβιέ προσπαθεί, στη συνέχεια, να μάθει περισσότερα. Κατ΄ αρχάς από τις ενδείξεις φαίνεται ότι πρόκειται για συγκινητική προσωπικότητα. Σαν να ήθελε να διασφαλίσει καλύτερα το ταξίδι του στην αιωνιότητα, ο Θούθμις ζωγράφισε τελικά τη σαρκοφάγο του καθώς και τη σαρκοφάγο της όμορφης συζύγου του. Περιέργως, πρόκειται για μια συνηθισμένη σαρκοφάγο, με συνηθισμένο κορμό και δύο κεφαλές, σαφώς διακρινόμενες, εικονιζόμενες κατά πρόσωπο.

«Το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης φάνηκε να είναι άξιος ενός τάφου κοντά στους τάφους των υψηλότερων αξιωματούχων της εποχής του, δείχνει ότι έχαιρε εξαιρετικής εκτίμησης και ότι κατείχε υψηλή θέση στην κοινωνία της εποχής», σχολιάζει. «Πρέπει να αναγνωρίσουμε ίχνη της τέχνης του σε κάποιους από τους γειτονικούς τάφους. Η ανάλυση των χρωστικών ουσιών και του βερνικιού θα μας πει στο μέλλον αν ο Θούθμις υπήρξε ο μεγάλος και ακόμη ανώνυμος καλλιτέχνης που δούλεψε στις Θήβες, ο μυστηριώδης “Μιχαήλ Αγγελος” της 18ης δυναστείας που αναφέρει η αμερικανίδα αιγυπτιολόγος Αριέλ Κοζλόφ, ειδική στις τοιχογραφίες αυτής της περιόδου».

Ο μύθος αποδίδει την πρώτη προσωπογραφία στον Νάρκισσο που θαύμαζε το πρόσωπό του μέσα σε έναν καθρέφτη. Η ιστορία της τέχνης βεβαιώνει ότι η έννοια της αυτοπροσωπογραφίας εμφανίζεται πρώτη φορά στην Αναγέννηση. Το πρώτο σχετικό δείγμα ανήκει σε ένα μαθητή του Φρα Αντζέλικο, τον Μπενόζο Γκοζόλι, ο οποίος σε τοιχογραφία του 1459 που εικονίζει την Προσκύνηση των Μάγων στο Παλάτι των Μεδίκων- Ρικάρντι στη Φλωρεντία, παρουσιάζεται ο ίδιος, με ένα σκουφί πάνω στο οποίο αναγράφει Οpus Βenotii δηλαδή «έργο του Μπενότι». Ο Θούθμις όμως ανατρέπει όλες αυτές τις απόψεις.

Φαίνεται ότι αυτός είναι ο παλαιότερος των καλλιτεχνών με τη σύγχρονη έννοια του όρου, αφού αποφάσισε να αφήσει παρακαταθήκη στο μέλλον το όνομά του και την προσωπογραφία του και απεικονίζεται με την παλέτα του, όπως θα κάνουν πολύ αργότερα ο Μανέ, ο Γκογκέν, ο Σεζάν, ο Πικάσο- και μαζί με την οικογένειά του όπως ο Ρούμπενς ή ο Σίλε.

Είναι μήπως και ο πλέον καινοτόμος;

Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι περίπου 30% των εύπορων ανθρώπων που ενταφιάστηκαν γύρω από το μνημείο Stonehenge προέρχονταν από τόπους που απείχαν εκατοντάδες ή χιλιάδες χλμ.

Ισοτοπικές αναλύσεις που διενήργησαν Βρετανοί γεωφυσικοί αποκαλύπτουν ότι ένας επιφανής έφηβος που είχε ταφεί στην περιοχή ήταν μεσογειακής καταγωγής και πιθανόν να είχε μεταφερθεί από την Ισπανία, τη νότια Γαλλία ή την Ιταλία.

Παλαιότερες αναλύσεις είχαν δείξει ότι στο Stonehenge είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή άνθρωποι από τις Άλπεις και την Βρετάνη ή την Ουαλλία.

Τα ευρήματα δείχνουν πως ο «τουρίστας» από τις Άλπεις υπέφερε από μια επώδυνη πάθηση στο πόδι, ενώ ο Μεσόγειος νέος πέθανε σε ηλικία 14-15 ετών από σοβαρή ασθένεια. Και οι δύο ήταν πάμπλουτοι, όπως αποδεικνύεται από τα ταφικά αντικείμενα που έχουν χρησιμοποιηθεί.

Αυτές οι ανακαλύψεις κάνουν τους αρχαιολόγους να εικάζουν ότι το Stonehenge ήταν κέντρο θεραπευτικού τουρισμού.

Όπως γράφει ο Independent, η θεραπευτική λειτουργία του τόπου αναφέρεται στον θρύλο του Αρθούρου. Μέχρι και τον 18ο αιώνα θεωρείτο ότι οι πέτρες του μνημείου είχαν μαγικές ιδιότητες και πολλοί επισκέπτες έκοβαν κομμάτιά τους για να τα χρησιμοποιήσουν σαν φυλακτά.

Αναδημοσίευση από Τα Νέα

Το ακριβές χρονολόγιο των δυναστειών των αιγύπτιων φαραώ κατάφεραν να προσδιορίσουν οι επιστήμονες που μέτρησαν τον άνθρακα-14 σε εκατοντάδες αντικείμενα από τον Νείλο.

Oι ειδικοί συγκέντρωσαν 211 δείγματα φυτικής ύλης σε αντικείμενα που βρίσκονται σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά μουσεία. Για να εξασφαλίσουν ότι τα δείγματα έχουν την ίδια ηλικία με τα εκθέματα, απέφυγαν αντικείμενα από ξύλο και οστά και προτίμησαν υφάσματα, τρόφιμα, καλάθια και πανέρια.

Η έρευνα, με επικεφαλής τον καθηγητή Κρίστοφερ Ράμσι της Σχολής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, για την οποία συνεργάστηκαν ερευνητές από το Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας, την Αυστρία και το Ισραήλ, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Science». Πρόκειται για την πρώτη έρευνα που χρησιμοποιεί μετρήσεις ραδιενεργών ισοτόπων άνθρακα σε αντικείμενα των φαραώ από το 2650 π.Χ. ώς το 1100 π.Χ. Εξοπλισμός τέτοιου είδους δεν υπάρχει στην Αίγυπτο κι έτσι αντίστοιχη έρευνα δεν είχε γίνει ποτέ στη χώρα των φαραώ.

«Τα ευρήματα είναι πολύ σημαντικά», λέει στο «Νature» ο Χέντρικ Μπρούινς, αρχαιολόγος στο Πανεπιστήμιο Μπεν Γκουριόν του Ισραήλ. «Για πρώτη φορά, η χρονολόγηση με άνθρακα επιβεβαιώνει λίγο- πολύ τις χρονολογίες της αρχαίας Αιγύπτου». Τα περισσότερα αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν προέρχονται από τάφους ονομαστών φαραώ, για τους οποίους είναι ήδη γνωστό πότε βασίλεψαν. Η χρονολόγηση έγινε με ακρίβεια δύο δεκαετιών ή και λιγότερο κι έλυσε αρκετές διαφωνίες που διαρκούσαν χρόνια.

Μία από αυτές είναι η έναρξη της περιόδου του Νέου Βασιλείου, που περιλαμβάνει την κυριαρχία του Αμενχοτέπ, του Τουταγχαμών και του Ραμσή. Μία ομάδα ιστορικών έλεγε πως το Νέο Βασίλειο αρχίζει το 1539 π.Χ. και μία άλλη το 1550 π.Χ. Σύμφωνα με τα ευρήματα, ισχύει η δεύτερη χρονολογία, ίσως μάλιστα και μία δεκαετία νωρίτερα.

Παρομοίως, οι ιστορικοί διαφωνούν για το πότε αρχίζει το Μέσο Βασίλειο, που προηγήθηκε του Νέου Βασιλείου. Οι πιθανές χρονιές ήταν από το 2055 έως το 2009 π.Χ. Οι επιστήμονες τώρα συμφωνούν με το 2055 π.Χ. Τα ευρήματα μάλιστα ίσως αποδειχθούν σημαντικά για τη χρονολόγηση της έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας, για την οποία οι ειδικοί εξακολουθούν να διαφωνούν. Σύμφωνα με παλιότερες έρευνες, η έκρηξη τοποθετείται 100 χρόνια πριν από την έναρξη του Νέου Βασιλείου, άρα γύρω στο 1650 π.Χ. Από την άλλη, οι έρευνες του αυστριακού αρχαιολόγου Μάνφρεντ Μπίτακ του Πανεπιστημίου της Βιέννης, τόσο στα ιστορικά κείμενα όσο και με ραδιοχρονολογήσεις, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η έκρηξη στη Σαντορίνη έλαβε χώρα όχι πριν από την έναρξη του νέου Βασίλειου, αλλά στη διάρκειά του, δηλαδή αρκετά χρόνια μετά το 1550 π.Χ.

Aπό Τα Νέα

Επιστήµονες ρίχνουν φως στο µυστικό των µοάι του Νησιού του Πάσχα
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Νατάσα Μπαστέα

Είχαν εγκαταλειφθεί εκεί κατά τη µετακίνησή τους προς τις ακτές ή αποτελούσαν µέρος ενός λατρευτικού δρόµου προς την είσοδο του Κάτω Κόσµου; Μια νέα έρευνα αναζητά τον ρόλο των µοάι, των τεράστιων πέτρινων αγαλµάτων της Νήσου του Πάσχα.

Σύµφωνα µε τον µύθο της Πολυνησίας, οι πέτρινοι µονόλιθοι στη Νήσο του Πάσχα τοποθετήθηκαν από έναν βασιλιά ο οποίος ζήτησε τη βοήθεια των θεών προκειµένου τα αγάλµατα να περπατήσουν. Οι αρχαιολόγοι βέβαια προτιµούν την πιο πεζή θεωρία ότι ανυψώθηκαν στη θέση τους µέσα από ένα δίκτυο διαδρόµων που κατασκευάσθηκαν ακριβώς γι’ αυτό τον σκοπό. Οµως µια βρετανική αρχαιολογική αποστολή η οποία µελέτησε αυτά τα γιγαντιαία αγάλµατα τα οποία βρίσκονται πεσµένα και διασκορπισµένα στο εσωτερικό του νησιού – και αποτελούν αντικείµενο συζήτησης και µελέτης ακαδηµαϊκών και εξερευνητών εδώ και πολλές δεκαετίες – κατέληξε σε ένα συµπέρασµα που απειλεί να ανατρέψει ό,τι πιστεύαµε µέχρι σήµερα.

Περίπου 1.000

Εδώ και 50 χρόνια οι περισσότεροι επιστήµονες είχαν υιοθετήσει την άποψη ότι τα αγάλµατα είχαν εγκαταλειφθεί στην άκρη του δρόµου καθώς µεταφέρονταν από τα λατοµεία στο εσωτερικό του νησιού προς την ακτή. Υπάρχουν περίπου 1.000 αγάλµατα, τα περισσότερα σε πλατφόρµες στην περίµετρο του νησιού, ενώ όσα βρίσκονται στο εσωτερικό – γνωστά ως µοάι, έκαστο των οποίων ζυγίζει 86 τόνους – καταγράφονται σε φαινοµενικά τυχαίες θέσεις.

Η µελέτη των ειδικών από το University College του Λονδίνου και το Πανεπιστήµιο του Μάντσεστερ οι οποίοι χρησιµοποίησαν µηχανήµατα υψηλής τεχνολογίας, δείχνει ότι κάθε ένα από τα µοάι είχε πέτρινη βάση και αποτελούσαν µέρος ενός λατρευτικού δρόµου ο οποίος οδηγούσε στο λατοµείο. Το λατοµείο βρισκόταν σε ένα σβησµένο ηφαίστειο, το Ράνο Ραράκου, το οποίο θεωρείτο ιερό µέρος – µια πύλη εισόδου στον Κάτω Κόσµο. «Τα αγάλµατα δηµιουργούνταν εδώ και εδώ έρχονταν να προσκυνήσουν οι κάτοικοι του νησιού, εξηγεί η δρ Σου Χάµιλτον του University College. Τα µοάι ήταν στραµµένα προς τον δρόµο τον οποίο ανέβαιναν οι προσκυνητές και υπολογίζεται ότι είχαν σµιλευθεί µεταξύ 1200 και 1500 µ.Χ. Το µεγαλύτερο έχει ύψος 10 µέτρων.

Περισσότερα εδώ

Αναδημοσίευση από Το Βήμα

Πέντε μεγάλα αινίγματα της αρχαιολογίας που ζητούν απαντήσεις από τη σύγχρονη επιστήμη
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΟ DΝΑ μίλησε και έριξε φως, την προηγούμενη εβδομάδα, σε ένα πανάρχαιο μυστήριο. Ο θρυλικός Τουταγχαμών, ο φαραώ με το χρυσό προσωπείο, πέθανε στα 19 του χρόνια από έναν πραγματικά καταραμένο συνδυασμό:μια σπάνιακληρονομική ασθένεια των οστών, ένα σπασμένο πόδι και το τσίμπημα ενός κουνουπιού που τον μόλυνε με ελονοσία. Αυτό έδειξαν οι γενετικές εξετάσεις στο μουμιοποιημένο σώμα του 3.300 χρόνια μετά τον θάνατό του. Μπορούμε λοιπόν να ελπίζουμε ότι η επιστήμη του 21ου αιώνα θα δώσει την απάντηση και σε άλλα μεγάλα αινίγματα της αρχαιολογίας, γρίφους που παραμένουν άλυτοι εδώ και αιώνες. Και δεν μιλάμε για θεωρίες και υποθέσεις, όπως για το πού βρίσκεται η χαμένη Ατλαντίδα, αλλά για χειροπιαστά ευρήματα και μνημεία, όπως ο Δίσκος της Φαιστού, το Στόουνχετζ, τα τεράστια αγάλματα στη Νήσο του Πάσχα, τα γεωγλυφικά της Νάσκα στο Περού και οι στρογγυλές μπάλες στην Κόστα Ρίκα. Ποιοι τα έφτιαξαν, πώς και, κυρίως, γιατί; Τι σκοπό εξυπηρετούσαν; Είναι μυστήριαπου αντιστέκονται πεισματικά στη μία και μοναδική ερμηνεία. Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και σήμερα τα λίγα πράγματα που ξέρουμε για αυτάαπλώς εξάπτουν περισσότερο τη φαντασία…

(περισσότερα…)

Αιγύπτιοι αρχαιολόγοι ανάακάλυψαν στην Αλεξάνδρεια ναό της Βερενίκης – συζύγου του Πτολεμαίου Γ’. Κατά τις ανασκαφές βρέθηκαν περίπου 600 αγάλματα και γλυπτά που απεικονίζουν την θεά γάτα, Μπαστέτ.

O επικεφαλής των αρχαιοτήτων της Κάτω Αιγύπτου ανέφερε ότι η πληθώρα των αγαλμάτων της Μπαστέτ δείχνει ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος σ’ εκείνη. Τα αγαλματίδια ήρθαν στο φως σε τρία διαφορετικά σημεία της ανασκαφής μαζί με άλλα ευρήματα που απεικονίζουν Θεότητες, ανώνυμες γυναίκες και παιδιά.

Η κατασκευή του ναού χρονολογείται στην εποχή της κυριαρχίας της Βερενίκης. Μέχρι σήμερα δεν είχε ανασκαφεί ναός αφιερωμένος στην Μπαστέτ. Σημειώνεται ότι η δυναστεία των Πτολεμαίων ταύτισε τη γάτα – θεά με την Αρτέμιδα αποκαλώντας την Αίλουρο.

Στα ερείπια του ναού βρέθηκε ακόμη ένα γρανιτένιο άγαλμα από την εποχή της βασιλεία του Πτολεμαίου Δ’. Στη βάση του έχει 9 γραμμές ελληνικής γραφής που σημαίνουν ότι το άγαλμα ανήκει σε αξιωματούχο της αυλής των Πτολεμαίων.

Η είδηση δημοσιεύεται στον ιστοτόπο του independent

Περισσότερα για τη λατρεία των ζώων στην Αίγυπτο

Aναδημοσίευση από Τα Νέα

Το σήμα κατατεθέν της ομορφιάς στην Αρχαία Αίγυπτο – τα «βαριά», έντονα μάτια – που «λάνσαραν» μεταξύ πολλών άλλων η Κλεοπάτρα και η Νεφερτίτη, δεν είχε μόνο σαγηνευτικό αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά προστάτευε και την υγεία.

(περισσότερα…)

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΕΩΡΓΟΥΔΗ

Στα κρητικά ιερογλυφικά, γραφή που υπάρχει από το 2000 π.Χ. στη Μινωική Κρήτη, βρίσκονται στοιχεία της ελληνικής γλώσσας αυτούσια. Πρόκειται για δεδομένο το οποίο καταδεικνύει πως οι Ελληνες υπήρχαν στην Κρήτη τουλάχιστον από την αρχή του μινωικού πολιτισμού, γεγονόςπου το επιβεβαιώνει το σύνολο των σοβαρών ιστορικών πηγών.
Η εν λόγω διαπίστωση του μελετητή των Αιγαιακών γραφών, Μηνά Τσικριτσή, είναι αυτοτελώς σημαντική αλλά επιπρόσθετα και επειδή μελετητές, αρχαιολόγοι μεταμοντέρνοι και όχι μόνο, διατείνονται χωρίς σοβαρά επιχειρήματα πως οι Μινωίτες ήταν σημιτικό φύλο. Βεβαίως, ουδόλως μπαίνουν στον κόπο να απαντήσουν πώς είναι δυνατόν ένας άλλος πολιτισμός και λαός να δημιουργεί κοσμοείδωλα, σύμβολα ιστορικά, πολιτισμικά και μυθολογικό πλαίσιο που αντιστοιχούν στα ελληνικά προκλασικά και κλασικά σύμβολα. Δηλαδή, ένα υποκείμενο μπορεί να δημιουργεί τον αξιακό του κόσμο σε αντίθεση με τον πολιτισμό του, μας λένε περισπούδαστα!

(περισσότερα…)

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία

Της Ν. ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Χρυσό περιδέραιο που βρέθηκε σε αρχαίο τάφο στον Βόλο δείχνει ως τόπο προέλευσης του χρυσού την Κολχίδα. Ετσι, εξηγείται περίτρανα γιατί έγινε η Αργοναυτική Εκστρατεία και τι ακριβώς αντιπροσώπευε το Χρυσόμαλλο Δέρας, που απέσπασε ο Ιάσονας με τη βοήθεια της Μήδειας.

(περισσότερα…)