Archive for the ‘Ιστορίες μυστηρίου’ Category

Ένα ανάγνωσμα για να χαλαρώσουμε από τη φρενίτιδα των ημερών:

Βερολίνο, Γερμανία
Με ένα σενάριο που θα ζήλευε ακόμη και ο κινηματογραφικός αρχαιολόγος Ιντιάνα Τζόουνς, εντοπίστηκαν, μετά από ένα ντόμινο περιστατικών που θυμίζει μυθιστόρημα του συγγραφέα Τζον Λε Καρέ, τα «Άλογα του Χίτλερ»: τα δύο μπρούντζινα αγάλματα που είχε φιλοτεχνήσει ο ναζιστής καλλιτέχνης Γιόζεφ Τόρακ και που αναπαριστούσαν άλογα σε φυσικό μέγεθος και πριν 70 χρόνια ήταν τοποθετημένα στην είσοδο της Καγκελαρίας του Αδόλφου Χίτλερ.Τα Άλογα θεωρούνταν χαμένα για πάνω από 25 χρόνια, καθώς η τελευταία φορά που υπήρχε μια μαρτυρία γι’ αυτά ήταν το 1989, όταν ανέφερε πως τα είχε δει ένας δυτικογερμανός ιστορικός.

Όμως μετά από μια συντονισμένη επιχείρηση των γερμανικών αστυνομικών σε συνεργασία με έναν Ολλανδό ιδιωτικό ντετέκτιβ που κράτησε πάνω από ενάμιση χρόνο, τα δυο χαμένα αγάλματα βρέθηκαν σε μια αποθήκη στο γερμανικό κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου.

Πως ξετυλίχτηκε το κουβάρι της υπόθεσης

Όλα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν η γερμανίδα συλλέκτρια έργων τέχνης Εντελτράουντ Ιμελ-Ζάουερ έλαβε ένα τηλεφώνημα από έναν γνωστό της, έναν βερολινέζο έμπορο αυτοκινήτων, ο οποίος την ρωτούσε αν επιθυμεί να αγοράσει δυο έργα τέχνης της ναζιστικής περιόδου έναντι του ποσού των 3.1 εκατομμυρίων ευρώ. Ο ίδιος θα λειτουργούσε ως μεσάζοντας για την όλη διαδικασία, ενώ τα έργα θα μπορούσαν να σταλούν στο σημείο που θα επιθυμούσε η Ζάουερ.

Αυτό που ο «μεσάζοντας» δεν γνώριζε είναι πως η ηλικιωμένη συλλέκτρια ήταν «καρφί» της γερμανικής αστυνομίας για υποθέσεις αρχαιοκαπηλίας.

Έτσι, η Ζάουερ επικοινώνησε αμέσως με τον Ρενέ Αλόνγκ, τον επικεφαλής του τμήματος έρευνας υποθέσεων αρχαιοκαπηλίας της αστυνομίας του Βερολίνου. Ο Αλόνγκ άρχισε να ερευνά την υπόθεση βήμα βήμα.

Και κάπου εδώ μπαίνει στην ιστορία ο Ολλανδός συλλέκτης έργων τέχνης Μισέλ φαν Ριν…

Ο ολλανδικός παράγοντας

Στις 13 Ιανουαρίου 2014, ο Φαν Ριν έλαβε ένα τηλεφώνημα από έναν Βέλγο έμπορο έργων τέχνης, τον Στίβεν ντε Φρίς (δεν είναι αυτό το πραγματικό του όνομα), ο οποίος τον ρωτούσε αν επιθυμεί να αγοράσει τα δυο Άλογα του Χίτλερ. Ο Φαν Ριν ήταν καταφατικός, αλλά ταυτόχρονα υποψιάστηκε πως κάτι δεν πήγαινε καλά στο όλο σκηνικό.

Έτσι, αυτός επικοινώνησε με τη σειρά του με τον Ολλανδό ντετέκτιβ Άρθουρ Μπραντ, ειδικό επί θεμάτων έργων τέχνης κι αρχαιοκαπηλίας.

Τώρα εκτός από τον Αλόνγκ, ένας δεύτερος αστυνομικός –ιδιωτικός αυτή τη φορά- ερευνούσε την υπόθεση. Κι ήταν θέμα χρόνου να συναντηθούν οι δρόμοι των δυο αντρών.

Ο σκιώδης αμερικανός συλλέκτης

Ο Αλόνγκ έφτασε με κάποιο τρόπο στην άκρη του κουβαριού κι ανακάλυψε το ρόλο του Μπραντ. Επικοινώνησε μαζί του και οι δυο άντρες συνεργάστηκαν για να ξεσκεπάσουν την υπόθεση.

Ο Αλόνγκ συμβούλεψε τον Μπραντ να περιμένει να περάσουν λίγοι μήνες, προκειμένου να μην κινήσει τις υποψίες, και τελικά τον Δεκέμβριο του 2014 επικοινώνησε με τον Ντε Φρις.

Όχι φυσικά ως Μπραντ, αλλά υποδυόμενος τον μεσάζοντα για έναν πλούσιο αμερικανό συλλέκτη, ονόματι «Μος» (χωρίς να δώσει το μικρό όνομα του πελάτη του).

Οι δυο άντρες μίλησαν στις αρχές του τρέχοντος έτους και τελικά συμφώνησαν να συναντηθούν στο Άμστερνταμ στις 21 Φεβρουαρίου.

Η συζήτηση τους, που έλαβε χώρα σε ένα ακριβό εστιατόριο της πόλης, καταγράφηκε ηχητικά από τον Μπραντ μέσω ενός ειδικού μικροφώνου-μινιατούρα που φορούσε στο πουκάμισο του.

Ο Ντε Φρις ενημέρωσε τον Μπραντ πως ο πωλητής των αλόγων είναι ένας ηλικιωμένος συλλέκτης που ανήκει σε γνωστή οικογένεια της Γερμανίας, που στο παρελθόν συνδέθηκε με το ναζιστικό καθεστώς. Τα άλογα κόστιζαν τέσσερα εκατ. ευρώ έκαστο, ήτοι το κόστος ήταν οκτώ εκατ. ευρώ.

Ο Μπραντ ζήτησε να δει από κοντά τα δυο Άλογα του Χίτλερ, όμως ο Ντε Φρις διαρκώς έβρισκε μια δικαιολογία για να υπεκφύγει. Ας πούμε, αντί για τα άλογα, κάποια στιγμή του πρότεινε να αγοράσει, έναντι 300.000 ευρώ, ένα ακριβό ασημένιο στυλό που υποτίθεται πως ο Χίτλερ είχε κάνει δώρο στον Χέρμαν Γκέρινγκ.

Ο Μπραντ με τη σειρά του επέμενε να δει από κοντά τα δυο άλογα, που στο μεταξύ είχε μάθει πως βρίσκονταν κρυμμένα, μαζί με άλλα έργα τέχνης των Ναζί, σε μια αποθήκη στο γερμανικό κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου.

Ο Αλόνγκ αποφάσισε πως δεν υπήρχε λόγος να καθυστερεί κι άλλο η υπόθεση και τελικά η γερμανική αστυνομία σε μια συντονισμένη της έφοδο στα μέσα του περασμένου Μαΐου, βρήκε τόσο τα Άλογα, όσο και κάποια χαμένα γλυπτά του Φριτζ Κλιμς καθώς και ένα τεράστιο ανάγλυφο πέντε επί δέκα μέτρων του Άρνο Μπρέκερ.

Τα έργα πλέον ανήκουν στη γερμανική κυβέρνηση, η οποία θα αποφασίσει για την τύχη τους.

Ο Χίτλερ στα βήματα του… Πικάσο

Κι όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που υπάρχει ακόμη ενδιαφέρον τόσο για έργα τέχνης της ναζιστικής περιόδου, όσο και για πίνακες φιλοτεχνημένους από τον ίδιο τον Φύρερ.

Δια του λόγου το αληθές, πριν μερικές ημέρες πουλήθηκαν σε δημοπρασία στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας 14 υδατογραφίες του Αδόλφου Χίτλερ για το συνολικό ποσό των 391.000 ευρώ.

Όλα τα έργα, που φιλοτεχνήθηκαν κάπου μεταξύ 1904-1922, φέρουν την υπογραφή «A. Hitler» και περιλαμβάνουν κτίρια στη Βιέννη, τοπία στην ομίχλη από την Πράγα και μία γυμνή γυναίκα.

Σύμφωνα με τον οίκο δημοπρασιών οι πλειοδότες ήταν επενδυτές από την Κίνα, την Γαλλία, την Βραζιλία, την Γερμανία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η γερμανική νομοθεσία επιτρέπει την πώληση έργων τέχνης του Χίτλερ, με τον όρο να μην περιέχουν σύμβολα των Ναζί.


Κωνσταντίνος Τσάβαλος

Newsroom ΔΟΛ

 

Advertisements

Ασφαλώς και σε θυμάμαι… Θυμάμαι την επιμονή σου να γεννήσεις προτού πεθάνεις. Θυμάμαι το χλευαστικό ύφος του πατέρα σου στην ιδιοτρορρυθμία μου. Βλέπεις εγώ ήμουν μια πτωχή και… διόλου ταπεινή κόρη ενός… τριτοκοσμικού, ενώ εσύ θυγατέρα (εκ των τεσσάρων – πέντε) του πλούσιου επιστήμονα – ερευνητή.

Τραγελαφικό ίσως και δραματικό ή ιστορικό σφάλμα ότι δεκαετίες αργότερα αποδεικνύεται ότι οι ιδιορρυτροπίες χρήζουν διερεύνησης. Εάν δεν βρεθεί τίποτα εξυπηρετείται, τουλάχιστον, το φιλοθεάμων κοινό (με την αρωγή των άρτια εκπαιδευμένων υπαλλήλων) εάν βρεθεί; Δρυός πεσούσης… η συνέχεια συντόμως / σύντομα σε μια αίθουσα πλησίον σας…

Περιττό να το επενδύσουμε ηχητικά. Το πρώτο που σας έρχεται στο νου. Εκείνο είναι. Και δεν τζογάρουμε με τη ζωή κανενός που δεν μας έφταιξε.

χωρίς συναίσθημα κ’ ενδοιασμούς πιέζει το joy stick και παίζει στα πεδία που λόγω υψηλής εποπτείας θεωρεί ιδιοκτησία (συγχέοντας προφανώς τις έννοιες της ιδιωτείας και της νομίμου ιδιοκτησίας ως παρομοίως ηχούσες ή ομόηχες).

Η χαρά του συνωμοσιολόγου, αλλά η εφημερίδα που το δημοσιεύει είναι σχετικά αξιόπιστη:

 

Το κύμα του πολέμου

Oι ΗΠΑ «είχαν δοκιμάσει όπλο που προκαλεί τσουνάμι»

Λονδίνο
Σε περίπτωση που οι πυρηνικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι δεν είχαν πετύχει, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να είχαν επιτεθεί στον εχθρό με υποθαλάσσιες εκρήξεις που προκαλούν τσουνάμι, δείχνουν στρατιωτικά έγγραφα της Νέας Ζηλανδίας, στα νερά της οποίας υποτίθεται ότι δοκιμάστηκε το όπλο.

Όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα Telegraph, η υπόθεση αποκαλύφθηκε από τον Νεοζηλανδό συγγραφέα και κινηματογραφιστή Ρέι Ουάρου, ο οποίος δημοσίευσε βιβλίο με πληροφορίες από στρατιωτικά έγγραφα που βρήκε θαμμένα στα εθνικά αρχεία της χώρας του.

«Αν το έβλεπε κανείς σε ταινία του Τζέιμς Μποντ, θα έλεγε ότι πρόκειται για φαντασία. Συνέβη όμως στην πραγματικότητα» λέει ο Ουάρου.

Το σχέδιο, με την κωδική ονομασία «Πρόγραμμα Φώκια», φέρεται να ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1944, όταν ένας αξιωματικός του αμερικανικού ναυτικού διαπίστωσε ότι οι υποθαλάσσιες εκρήξεις σε υφάλους του Ειρηνικού προκαλούσαν μεγάλα κύματα.

Αργότερα διαπιστώθηκε ότι μια σειρά από εκρήξεις θα ήταν πιο αποτελεσματικές από μια μεμονωμένη έκρηξη, οπότε το σχέδιο δοκιμάστηκε στα νερά της Νέας Καληδονίας και του Όκλαντ στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Συνολικά 3.700 βόμβες φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν στις δοκιμές, οι οποίες είχαν στόχο να προκαλέσουν τσουνάμι ύψους δέκα μέτρων.

«Όπως φαίνεται, αν η ατομική βόμβα δεν είχε δουλέψει τόσο καλά, θα είχαμε ίσως επιτεθεί με τσουνάμι» λέει ο Ουάρου.

Το σχέδιο όμως δεν ολοκληρώθηκε, αφού οι ειδικοί εκτίμησαν ότι μια επιτυχής επίθεση με κύματα θα απαιτούσε 2.000 τόνους εκρηκτικών απλωμένων σε μια γραμμή περίπου πέντε μίλια από τις ακτές.

Οι Αμερικανοί φέρονται να έβαλαν το σχέδιο στη «ναφθαλίνη» το 1945, ωστόσο η Νέα Ζηλανδία φέρεται να συνέχισε να δίνει αναφορές για τα αποτελέσματα πειραμάτων μέχρι τη δεκαετία του 1950.

… και ριζικό περπάτει κι αν είσαι και κακότυχος στον τόπο σου σταμάτα» συμβουλεύει  η λαϊκή σοφία και επιβεβαιώνει με τον καλύτερο χρόνο  η ζωή ενός Κροάτη καθηγητή μουσικής:

 

Γλίτωσε από φρικτό θάνατο 7 φορές, κέρδισε και το λαχείο

Ο βίος και η πολιτεία του Φράνο Σέλικ αψηφούν κάθε περιγραφή. Έχοντας γλιτώσει από τον θάνατο επτά φορές (μια από τις οποίες άνοιξε η πόρτα του αεροπλάνου, με εκείνον να πέφτει στο κενό και να προσγειώνεται σε μια μπάλα άχυρο), στο τέλος βρέθηκε να κερδίζει το λαχείο.

Η πρώτη φορά που ο 81χρονος καθηγητής μουσικής από το Ντουμπρόβνικ ξέφυγε από το θάνατο ήταν το 1962, όταν το τρένο που επέβαινε έφυγε από τις ράγες και έπεσε στο παγωμένο ποτάμι. Εκείνος ξέφυγε με υποθερμία και ένα σπασμένο χέρι, την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι 17 επιβάτες βρήκαν τραγικό θάνατο.

Ένα χρόνο μετά, την πρώτη και τελευταία φορά που μπήκε σε αεροπλάνο, ο Φράνο βρέθηκε να πέφτει στο κενό μαζί με άλλους 19 επιβάτες όταν η πόρτα του αεροπλάνου άνοιξε ξαφνικά. Εκείνος επέζησε με ενθύμιο μερικούς μώλωπες (σ.σ. Προσγειώθηκε πάνω σε μια μπάλα άχυρο), ενώ όλοι οι υπόλοιποι πέθαναν.

Οι περιπέτειες όμως του Σέλικ δεν τελειώνουν εδώ, καθώς το 1966 βρέθηκε μέσα σε ένα λεωφορείο που βγήκε από το δρόμο και έπεσε σε ένα ποτάμι, με αποτέλεσμα να πνιγούν 4 επιβάτες. Εννοείται πως ο Σέλικ δεν έπαθε τίποτα.

Η συνέχεια περιλαμβάνει το αυτοκίνητό του να πιάνει φωτιά και να εκρήγνεται καθώς οδηγούσε στον αυτοκινητόδρομο. Και μάλιστα όχι μια, αλλά δυο φορές (τόσο το 1970, όσο και το 1973).

Τα 80s στάθηκαν καλά με τον καθηγητή μουσικής, καθώς η ζωή του δεν κινδύνεψε ούτε μια φορά.

Αντιθέτως στα 90s αντιμετώπισε 1-2 «προβληματάκια», με ένα λεωφορείο να πέφτει πάνω του και να τον αφήνει αναίσθητο καθώς περπατούσε στο Ζάγκρεμπ το 1995. Ενώ, τον αμέσως επόμενο χρόνο, συγκρούστηκε μετωπικά με ένα φορτηγό των Ηνωμένων Εθνών σε ένα βουνίσιο πέρασμα. Το αυτοκίνητό του έπεσε κάτω στον γκρεμό βάθους 300 μέτρων, με τον Φράνο να καταφέρνει τελευταία στιγμή να πηδήσει έξω και να πιαστεί από ένα δέντρο.

Μετά από όλα αυτά κανείς δεν αμφιβάλει ότι δικαιώς κέρδισε -ως ανταμοιβή από το κάρμα του- ένα εκ. δολάρια σε λαχείο του 2001. Ένα ποσό που το επέτρεψε να αγοράσει ένα ιδιωτικό νησί στην Αδριατική και να ζει απομονωμένος εκεί.

Μέχρι που γνώρισε την 5η συζυγό του, Κατερίνα, αυτή που ο ίδιος θεωρεί «το καλό μου γούρι». Τότε πούλησε το νησί, μοίρασε τα χρήματα σε συγγενείς και φίλους και επέστρεψε στο φτωχικό πατρικό του. Κρατώντας μόνο ένα ποσό για την εγχείριση αντικατάστασης γοφού που χρειαζόταν και ένα εκκλησάκι στην Παναγία που είχε τάμα να χτίσει.

 

 

Καλή χρονιά και τύχη αγαθή!

Μια μετρήσιμη απόδειξη της σχετικότητας του Χρόνου:

 

Ζυρίχη

Η θεωρία της Γενικής Σχετικότητας και τα ατομικά ρολόγια υψηλής ακρίβειας σύντομα θα επιτρέπουν στους γεωλόγους να χαρτογραφούν το υπέδαφος σε μεγάλα βάθη, εκτιμούν ερευνητές στην Ελβετία.

Η νέα προσέγγιση βασίζεται στο γεγονός ότι ο χρόνος τρέχει πιο αργά όταν η δύναμη της βαρύτητας αυξάνεται -ένα φαινόμενο που ονομάζεται «βαρυτική διαστολή του χωροχρόνου» και αποτελεί βασικό συμπέρασμα της Γενικής Σχετικότητας του Αϊνστάιν, η οποία περιγράφει τη δομή του χωροχρόνου.

Αυτό σημαίνει ότι, αν κανείς συγχρονίσει δύο ρολόγια μεγάλης ακρίβειας, και στη συνέχεια κατεβάσει το ένα από αυτά στο φρεάτιο μιας γεώτρησης, το ρολόι στην επιφάνειας θα πηγαίνει μπροστά σε σχέση με το ρολόι στο υπέδαφος, το οποίο βρίσκεται πιο κοντά στο κέντρο της Γης και επομένως δέχεται ισχυρότερη βαρυτική έλξη.

Αυτός, εξάλλου, είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι δορυφόροι του GPS είναι εξοπλισμένοι με ατομικά ρολόγια και συνυπολογίζουν τα σχετικιστικά φαινόμενα ώστε να δίνουν ακριβές στίγμα.

Πλέον, η ακρίβεια των ατομικών ρολογιών έχει φτάσει τα επίπεδα που απαιτούνται για να παρατηρηθεί το φαινόμενο στη Γη: «Το 2010, ατομικά ρολόγια υπερυψηλής ακρίβειας μέτρησαν τη διαφορά του χρόνου ανάμεσά τους, με το ένα ρολόι να βρίσκεται τοποθετημένο 33 εκατοστά πάνω από το άλλο» αναφέρει η Ρουξάντρα Μπονταρέσκου, επικεφαλής των ερευνητών στη Ζυρίχη.

Εκτιμά μάλιστα ότι η μέτρηση της χρονικής διαφοράς ανάμεσα σε δύο ρολόγια με υψομετρική διαφορά μόλις ενός εκατοστού «βρίσκεται εντός των ορίων της τεχνολογίας των ατομικών ρολογιών».

Η ιδέα είναι ότι οι γεωλόγοι θα συγχρονίζουν δύο ρολόγια στο επίπεδο της επιφάνειας της θάλασσας και στη συνέχεια θα μεταφέρουν το ένα από αυτά στο έδαφος της περιοχής που θέλουν να μελετήσουν. Οι τυχόν διαφορές στο ρυθμό του χρόνου θα αποκάλυπταν τι κρύβεται στο υπέδαφος αυτής της περιοχής.

Αν για παράδειγμα το υπέδαφος κρύβει τον άδειο χώρο μιας μεγάλης σπηλιάς, το βαρυτικό πεδίο θα είναι τοπικά πιο ασθενές, οπότε το ρολόι πάνω από τη σπηλιά θα τρέχει πιο γρήγορα. Αν αντίθετα κρύβεται στο υπέδαφος ένα μεγάλο κοίτασμα σιδήρου, ο οποίος έχει μεγάλη ειδική μάζα και αυξάνει τοπικά τη βαρύτητα, ο χρόνος θα τρέχει ελαφρώς πιο αργά.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στο Geophysical Journal International, ατομικά ρολόγια υψηλής ακρίβειας, τα οποία μπορούν να δείξουν τη χρονική διαφορά ανάμεσα σε δύο σημεία με υψομετρική διαφορά ενός εκατοστού, θα μπορούσαν να εντοπίσουν μια σφαιρική δομή με διάμετρο 1,5 χιλιομέτρου θαμμένη σε βάθος δύο χιλιομέτρων. Για να γίνει αυτό, όμως, η διαφορά στην πυκνότητα της σφαίρας και των γύρω υλικών θα πρέπει να υπερβαίνει το 20%.

Τα υπερ-ακριβή ατομικά ρολόγια στα οποία αναφέρεται η μελέτη είναι αρκετά ογκώδη, στο μέλλον όμως θα μπορούσαν να μικρύνουν αρκετά ώστε να χρησιμοποιηθούν σε έρευνες πεδίου.

 

Το είδα εδώ