Archive for the ‘αρχαία Ελλάδα’ Category

Εις μνήμην

 

Ασφαλώς και σε θυμάμαι… Θυμάμαι την επιμονή σου να γεννήσεις προτού πεθάνεις. Θυμάμαι το χλευαστικό ύφος του πατέρα σου στην ιδιοτρορρυθμία μου. Βλέπεις εγώ ήμουν μια πτωχή και… διόλου ταπεινή κόρη ενός… τριτοκοσμικού, ενώ εσύ θυγατέρα (εκ των τεσσάρων – πέντε) του πλούσιου επιστήμονα – ερευνητή.

Τραγελαφικό ίσως και δραματικό ή ιστορικό σφάλμα ότι δεκαετίες αργότερα αποδεικνύεται ότι οι ιδιορρυτροπίες χρήζουν διερεύνησης. Εάν δεν βρεθεί τίποτα εξυπηρετείται, τουλάχιστον, το φιλοθεάμων κοινό (με την αρωγή των άρτια εκπαιδευμένων υπαλλήλων) εάν βρεθεί; Δρυός πεσούσης… η συνέχεια συντόμως / σύντομα σε μια αίθουσα πλησίον σας…

Περιττό να το επενδύσουμε ηχητικά. Το πρώτο που σας έρχεται στο νου. Εκείνο είναι. Και δεν τζογάρουμε με τη ζωή κανενός που δεν μας έφταιξε.

Επ’ αφορμή μιας ηλιακής έκλειψης που συνοδεύεται από άλλα αστρονομικά φαινόμενα, πολύ μου άρεσε ως σύλληψη το σημερινό εικαστικό του Η.Μακρή στην Καθημερινή (αρνείται να συνδεθεί με το μπλογκ μου)

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα αυτή την εκτέλεση. Το τραγούδι μου θύμισε μια παλιά τηλεοπτική εκπομπή στον Α. τότε που ο παρουσιαστής σιγοψέλλιζε το τραγούδι με θλιμμένο βλέμμα. Δεν βρίσκεται αλλά αν έχετε όρεξη για φτηνή διασκέδαση είναι παντού.

Σε μια σχεδία δίχως σχέδια και πυξίδα
σκίζω στα δύο τη βαθειά γαλάζια λίμνη
Μόλις προσπέρασα την ύστατη νησίδα
και ακουμπώ βαριά κατάκοπη στην πρύμνη

Ίσα που κράτησα νερό σ’ ένα δοχείο
Τ’ άλλα φορτία τα κρατάω στην ψυχή μου
Και τα αυτιά μου βασανίζει σαν ηχείο
μια βοή που μου μιλάει για τη ζωή μου

Έτσι πορεύομαι στη λίμνη Αχερουσία
Σε μια σχεδία μια ζωή, σε ένα σώμα
Κι αυτό που θα `θελα μονάχα στην ουσία
ένα φιλί από της μάνας μου το στόμα

Γνώρισα πόλεις μονοπάτια και ανθρώπους
Πρώτα αλλιώς μετά αλλιώς, μέχρι που είδα
όλα τα λάφυρα βρωμίζουνε τους κόπους
και ο χρυσός στα χέρια πέτρωσε του Μίδα

μη τον φοβάσαι!

Γράφει ο Γιώργος Πήττας στο tvxs

Πολλοί έμειναν εμβρόντητοι παρακολουθώντας το «διάσημο» πλέον video στο οποίο ο κος Ηλίας Παναγιώταρος Βουλευτής της Χρυσής Αυγής, εκλεγμένος από τμήμα των Ελλήνων ψηφοφόρων, έχει απαθανατιστεί ενώ εκτοξεύει ένα εμετικό υβρεολόγιο. Η χθεσινή είδηση μάλιστα στο tvxs.gr, είχε τον τίτλο «Ακραία χυδαιότητα». Καμία χυδαιότητα κατά τη γνώμη μου, απλώς, Χρυσή Αυγή.

Πολλοί έμειναν εμβρόντητοι παρακολουθώντας το «διάσημο» πλέον video στο οποίο ο κος Ηλίας Παναγιώταρος Βουλευτής της Χρυσής Αυγής, εκλεγμένος από τμήμα των Ελλήνων ψηφοφόρων, έχει απαθανατιστεί ενώ εκτοξεύει ένα εμετικό υβρεολόγιο. Η χθεσινή είδηση μάλιστα στο tvxs.gr, είχε τον τίτλο «Ακραία χυδαιότητα». Καμία χυδαιότητα κατά τη γνώμη μου, απλώς, Χρυσή Αυγή.

Το αν αυτές οι τρεις λέξεις παράγουν ακριβώς το ίδιο νόημα, το κρίνει ο κάθε ένας μας.
Προχθές, σε ένα σχόλιο, αποκάλεσα τον εν λόγω βουλευτή, «κάθαρμα».
Λάθος, απολογούμαι.

Κατά την αρχαία Ελληνική, το κάθαρμα, είναι « το μολυσμένο αντικείμενο που πετάγεται μετά τον καθαρμό, το απόβλητο».
Ο κος αυτός, ακόμα δεν έχει πεταχτεί, δεν έχει αποβληθεί από τη δημόσια ζωή της χώρας, μπορεί ελεύθερα, να αποκαλεί στους δρόμους «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» όποιον δεν γουστάρει, μπορεί ανενδοίαστα να απειλεί (…κοίτα πουτανάκι θάρθει η ώρα σου…)
Αλήθεια… η αποδέκτρια αυτού του μηνύματος που είναι για να του τραβήξει μία μήνυση;
Κατά συνέπεια, ο κος Παναγιώταρος, δεν είναι κάθαρμα, αλλά, εν ενεργεία ρυπογόνο αντικείμενο.

Αν είναι εγκληματίας που επίσης τον χαρακτήρισα;
Ναι, καθώς μία τουλάχιστον μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης τον εγκαλεί για την όλη του συμπεριφορά. Είναι εγκαλούμενος για διάπραξη ηθικού τουλάχιστον εγκλήματος και δεν μπαίνω στον κόπο να πω «μέχρι αποδείξεως της ενοχής του».
Εκτός, αν η Χρυσή Αυγή και ο ίδιος προσωπικά, συνθέσουν μία επίσημη ανακοίνωση στην οποία θα ακυρώνουν όλες τις δηλώσεις τους γραπτές και προφορικές πως οι μετανάστες συλλήβδην είναι «σκουπίδια» «φονιάδες» κλπ.

Διότι βεβαίως και αυτοί, είναι όλοι αθώοι, μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου.
Αν λοιπόν (μη κακό σας) έχετε στο περιβάλλον σας ανθρώπους φίλα διακείμενους στην Χ.Α. μπορείτε άνετα να τους αποκαλείτε «καθάρματα» και «εγκληματίες» χωρίς ένταση νεύρα και ψυχικό κόστος. Με ένα γλυκό χαμόγελο, η αβρότητα, θα είναι πιο αποτελεσματική.
Πρώτα λοιπόν ήταν η λίστα με τα νήπια που ζήτησε ο Η.(ρώδης) Παναγιώταρος.

Βεβαίως, έσπευσε η συμμορία (συν και μόρα =στρατιωτική μονάδα) να εκδώσει φιρμάνι που απέπνεε αθώα και άναυδη έκπληξη «εμείς να χτυπήσουμε μωρά; Απαπαπαπαπαπα…!»
Δυστυχώς, για τους ίδιους τους συμμορίτες της Χ.Α. τα ντοκουμέντα είναι αδιάψευστα όσο κι’ αν προσπαθούν να παραστήσουν τα αθώα περιστέρια. Οι κουτσουλιές τους, είναι παντού.
Κατά λέξη ο κος Παναγιώταρος έλεγε προεκλογικά μπροστά στις κάμερες υπό τους ενθουσιώδεις αλαλαγμούς των οπαδών του: «μόλις πετάξουμε κάνα δύο (μετανάστες) έξω από τα νοσοκομεία, θα δούμε πως θα γίνει η δουλειά» και συνέχιζε πάντα επευφημούμενος για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς.

Δυστυχώς, ήταν συνεπικουρούμενος από τον σημερινό πρωθυπουργό που στην προσπάθειά του να αλιεύσει ψήφους από τα άκρα δεξιά δήλωνε μεταξύ άλλων στην εκπομπή του κου Χατζηνικολάου στις 6 Ιουνίου 2012: « Έχουνε γεμίσει όλοι (οι βρεφονηπιακοί σταθμοί) με μετανάστες και Έλληνας δεν μπορεί να μπει στον παιδικό σταθμό. Αυτό επίσης τέρμα.»
Όταν κάποιος που θέλει να «ηγηθεί» σε οτιδήποτε, πόσω μάλλον μίας χώρας, δεν μπορεί να αντιληφθεί πως κάθε του λέξη, κάθε του φράση λειτουργεί παιδευτικά και δίνει στίγμα, ε, τότε απλά δεν μπορεί να μπει μπροστά ούτε στον ίσκιο του.

Μετά, απορεί ο κος Σαμαράς, ποια τάπα έσπασε και ανέβηκε η στάθμη του βόθρου που πνίγει τη χώρα.

Την πνίγει όμως;

Παρακολουθώντας τα όσα συμβαίνουν, αναρωτιέμαι μήπως αυτή η επίδειξη χυδαιότητας, μήπως αυτά τα επαναλαμβανόμενα ρεσιτάλ αλητείας και τραμπουκισμών, ωφελήσουν στο τέλος τη Συμμορία δημοσκοπικά. Κακά τα ψέματα.

Η κοινωνία είναι κατατεμαχισμένη σε κομμάτια που δεν επιθυμούν καμία αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Η κάθε ομάδα, ακόμα και σήμερα, φροντίζει για το δικό της βιλαέτι δρώντας εν τέλει αντικοινωνικά. Και είναι σε αυτή την πλήρη αποσύνθεση που κερδίζουν πόντους τα περιθώρια τύπου Χρυσής Αυγής καθώς αρπάζουν τα κατακάθια που δραπετεύουν από τον συνεχόμενο διαγκωνισμό των επιμέρους.
Από την άλλη πλευρά πάλι, τα μεγέθη υποκρισίας που έχουν επιδείξει τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει τη χώρα είναι τέτοια, που αν δεν έχεις έναν έστω υποτυπώδη αισθητικό και λογικό εξοπλισμό, είναι πολύ εύκολο να ικανοποιηθείς από τις ύβρεις και τη βία της Χρυσής Αυγής.

Δεν είμαι νομικός, αλλά μετά τις καταγεγραμμένες συμπεριφορές του κου Παναγιώταρου, κάτι πρέπει να γίνει.
Ας αποχωρούν από την αίθουσα όλοι οι Βουλευτές κάθε φορά που θα μπαίνει μέσα ο «συνάδελφός» τους. Ας βρουν έναν τρόπο, ας κάνουν κάτι.
Ας αναλάβουν επιτέλους κάποιοι, πρακτικές πρωτοβουλίες.
Ας γίνουν εδώ και τώρα ομάδες περιφρούρησης του Θεάτρου Χυτήριο.
Δεν πρόκειται για περιφρούρηση της συγκεκριμένης παράστασης αλλά για ενεργητική διαφύλαξη του δικαιώματος των όποιων δημιουργών να επιλέξουν και να ανεβάσουν το έργο της επιλογής τους με όποιον τρόπο θέλουν.

Αν η Αριστερά δεν συμπεριφερθεί εδώ πρακτικά και μαζικά που και πότε θα το κάνει;
Μόνο στην πορεία με την ΑΔΕΔΥ; Όχι δεν φτάνει ούτε για αστείο.

Η αλληλεγγύη στην προσπάθεια δημιουργίας είναι εξ ίσου σημαντική με την αλληλεγγύη στον άνεργο τον άστεγο και τον πενόμενο . Αλλιώς, για άλλη μία φορά η κοινωνία «εκπαιδεύεται» στην κτηνωδία, την ανέχεται και στο τέλος τη θεωρεί και φυσιολογική.

Ας γίνει κατανοητό επίσης, πως η Ιερά Σύνοδος, δεν έχει απολύτως καμία αρμοδιότητα να εκφράζει άποψη για ένα θεατρικό έργο, ένα ποίημα, έναν πίνακα, μία ταινία. Μα καμία!
Την ώρα που ο αλαζόνας Βενιζέλος στικακολογεί (sic) και βγάζει πάλι τη γλώσσα του επιχειρώντας να διασώσει την αναίδεια του, την ώρα που υπάρχουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ που τον συμβούλεψαν να περιφρονήσει την Επιτροπή της Βουλής και να μην προσέλθει (θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα επιθετικός είπαν) η Αριστερά καλείται να ωριμάσει και να ανταποκριθεί στις ανάγκες.
Και όταν λέμε να ωριμάσει εννοούμε, να είναι το συντομότερο δυνατό σε θέση να προτάξει πρόταση διακυβέρνησης ρεαλιστική και με πάσα λεπτομέρεια χωρίς ευσεβείς πόθους και χάδια προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Τα μέτωπα είναι πολλά.
Το βουνό που είναι μπροστά μας θεόρατο, η κορυφή του χαμένη σε μαύρα σύννεφα.

Μνημόνια, φασισμός, οπισθοδρομική και καθυστερημένη κοινωνία, κρατικοδίαιτα στελέχη, μεγαλοφοροφυγάδες, λούμπεν οικονομημένοι με τα εκατομμύρια στην Ελβετία, μίσος προς την υγιή επιχειρηματικότητα, μίσος προς την γνήσια πνευματικότητα, μια χώρα σε λάθος βάσεις από την αρχή της.
Και, ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, αυτός της οικονομίας, να διαλύει τα πάντα.

Να διαλύει κοινωνικές δομές εκεί που υπήρχαν και να καίει το έδαφος εκεί που θα έπρεπε να υπάρξουν.
Ελπίζω πραγματικά, έστω και την υστάτη ο ΣΥΡΙΖΑ να βρει επαφή με την πραγματικότητα σε σχέση με τις ιστορικές ανάγκες της χώρας. Είναι, κατά τα φαινόμενα, η επόμενη κυβέρνηση και αυτή που κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθεί με έναν ισχυρό ναζιστικό πόλο απέναντι της.

Αν δεν υπάρξει ωριμότητα τώρα,  η τραγωδία είναι δεδομένη.

ΥΓ1: Πολλοί κάνουν – κατά τη γνώμη μου-ένα τεράστιο λάθος. Προσπαθώντας να «χτυπήσουν» τη Χρυσή Αυγή, ανασύρουν το μη χριστιανικό παρελθόν της συμμορίας αναδεικνύοντας την δήθεν παγανιστική ιδεολογική καταγωγή της. Η Χρυσή Αυγή, είναι ταλιμπάν. Δεν έχουν καμία διαφορά. Όσοι επιδίδονται σε αυτά τα εννοιολογικά άλματα, ας διαβάσουν λίγα πράγματα για τον παγανισμό. Η Χρυσή Αυγή, είναι γνήσιο χριστιανορθόδοξο μόρφωμα που υιοθετεί τις σκοτεινότερες πλευρές – της χριστιανικής ιστορίας. Μιας ιστορίας, που γράφτηκε κατά το δοκούν, μετά από τον θάνατο του φερόμενου ως ιδρυτή της, ο οποίος δεν άφησε πίσω του ούτε μία λέξη με την υπογραφή του.

Στην καρδιά και τη συνείδηση μιλά  ο Φοίβος Δεληβοριάς:

Δεν μου αρέσει να ρητορεύω μέσα απ’τα social media -πάντα πίστευα πως τα τραγούδια, για τύπους σαν κι εμένα, αρκούν. Δεν μπορώ, όμως, να κάνω πως αγνοώ αυτό που πάει να συμβεί. Ούτε και να μην πάρω -και από δω- αυτή τη θέση: Λυπάμαι πάρα πολύ τους δειλούς ανθρώπους που στηρίζουν τη Χρυσή Αυγή και τα -φανερά ή κρυφά- εγκλήματά της. Λυπάμαι πάρα πολύ την Ελληνική Αστυνομία και τους ηγέτες της Εκκλησίας μας, που κατάντησαν ακόμα πιο δειλά της όργανα. Λυπάμαι πάρα πολύ τους καλλιτέχνες και τους δημοσιογράφους που κάνουν περιουσίες κολακεύοντας τα χαμηλότερα ένστικτα, μιλώντας για την «ανωτερότητα του λαού μας», «αγανακτώντας» και σηκώνοντας εύκολα την παχουλή γροθιά: είναι αυτοί που οδηγούν τον κόσμο στα φασιστικά μορφώματα και στις πράξεις αυτοδικίας» έγραψε ο γνωστός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. «Πάνω απ’ όλα όμως λυπάμαι όλους εμάς, που τόσα χρόνια δηλητηριαζόμασταν απ’ την ιδέα του χαρισματικού κλέφτη και καταφερτζή: τώρα, δείχνουμε πανέτοιμοι να δηλητηριαστούμε κι απ’ την ιδέα του αυτόκλητου δολοφόνου «προστάτη». Ο «λαός», που επικαλούνται ιστορικά όλοι οι υποκριτές του τόπου, δεν είναι κάτι αφηρημένο: είμαστε εμείς, οι άνθρωποι που ζούνε, δουλεύουνε και σκέπτονται εδώ. Aν επιτρέψουμε στη λογοκρισία να πάρει τη θέση της κριτικής και στην αυτοδικία να πάρει τη θέση της δικαιοσύνης, έχουμε κατέβει και το τελευταίο σκαλί: αν το κατέβουμε κι αυτό, έχουμε τελειώσει -και ως Έθνος και ως Λαός και (το κυριότερο) ως άνθρωποι. Συγνώμη για το βαρύ μου κείμενο (μόνο βαρύγδουπα παίρνει, δυστυχώς, κανείς δημόσια θέση)…

Διαβάστε και κοινοποιήστε…

http://www.syllogosdelmouzos.gr/index.php/2011-12-19-06-58-25/572-1

«Ήταν ο τελευταίος των Μοϊκανών πατριωτάτσι;»

Αναδημοσίευση από το Βήμα Science

Ακούγεται ότι οι Μινωίτες ήταν δεινοί θαλασσοπόροι που πέρασαν τον Ατλαντικό, δημιούργησαν αποικίες ως και στον Καναδά και εκμεταλλεύτηκαν τα τοπικά ορυχεία χαλκού

Ενώ το παρόν αυτού του τόπου μαστίζει η απογοήτευση, το παρελθόν του δεν παύει να μας εκπλήσσει γοητευτικά. Και είναι τόσο πολλές οι εκπλήξεις ώστε να δυσπιστεί κανείς για οτιδήποτε, ακόμη κι αν είναι σκαλισμένο σε γρανίτη. Κάτι τέτοιο, το ασύλληπτο, διηγούνται τα βράχια Σκανδιναβίας και Β. Αμερικής: ότι οι πρόγονοι των Κρητών «έκοβαν βόλτες» στον Ατλαντικό, αρμέγοντας τα πλούτη Βαλτικής και Αμερικής, 40 ολόκληρους αιώνες προτού ο Κολόμβος φιλήσει το χώμα των «Δυτικών Ινδιών»! Το πώς και υπό ποιους όρους θα μπορούσε να συμβεί αυτό είναι κάτι που η κοινή λογική εύκολα θα κατέτασσε στην παραεπιστημονική φιλολογία και στην εθνικιστική μυθοπλασία. Ομως, προτού υποκύψετε στο εύκολο της απόρριψης, ρίξτε μια ματιά στα συσσωρευόμενα αποδεικτικά στοιχεία. «Το Βήμα» τα ιχνηλάτησε για εσάς.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια αφότου πρωτάκουσα – από τον αείμνηστο καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών Αντώνη Κονταράτο, συγκεκριμένα – για το ενδεχόμενο αρχαίοι Ελληνες να είχαν φθάσει στην… Αμερική, ψάχνοντας για νέες πηγές μετάλλων. Ομολογώ ότι χαμογέλασα τότε, σκεπτόμενος όλα τα υπόλοιπα απίθανα που είχα διαβάσει για αρχαίους Ελληνες στη Ν. Αμερική, την Αυστραλία ή την Ιαπωνία. Και θα κρατούσα στο απωθημένο αυτή τη θεωρία αν δεν μάθαινα για ένα πρόσφατο βιβλίο – το The Lost Empire of Atlantis του Gavin Menzies – που επανέφερε παταγωδώς το θέμα και ανακίνησε σωρεία συζητήσεων στο Διαδίκτυο.

Στο βιβλίο του ο Menzies ακολουθεί αρχικά τα ίχνη των Μινωιτών στη Μικρά Ασία, την Αίγυπτο, την Υεμένη, την Ινδία και την Κεϊλάνη – όπου τα έπη Sangam των Tamil μιλούν ακόμα για «τα υπέροχα πλοία των Ελλήνων που φέρνουν χρυσό και φεύγουν φορτωμένα πιπέρι…». Εκπληκτος από τα μουσειακά ευρήματα που δικαίωναν τον Στράβωνα και τον Πτολεμαίο, ο συγγραφέας αναλογίστηκε όχι μόνον τα μυστικά ναυσιπλοΐας που πρέπει να κατείχαν οι Μινωίτες, αλλά και το πού έβρισκαν όλες εκείνες τις ποσότητες μετάλλων που εμπορεύονταν. Η Κύπρος με τα μεταλλεία χαλκού γνωρίζουμε ιστορικά ότι δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει καν στις απαιτήσεις των Φαραώ. Κι όμως, οι Μινωίτες τους έδωσαν χάλκινα πριόνια ενισχυμένα με κασσίτερο για να κόψουν τους ογκόλιθους των πυραμίδων τους… Καταπώς βρέθηκε γραμμένο στα αρχεία του βασιλιά Σάργκον των Ακκαδίων, τα μινωικά πλοία έφερναν ήδη από το 2350 π.Χ. κασσίτερο, από την Ισπανία και τη Βρετανία. Κι έπειτα, εκείνο το απίθανο εύρημα του 1450 π.Χ. στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης από πού ήρθε; Lasioderma serricorne, δηλαδή κάμπια των φύλλων καπνού! Ναι, του καπνού που όλοι γνωρίζαμε ότι πρωτόφτασε στην Ευρώπη τον 16ο αι. μ.Χ. από την αμερικανική ήπειρο. Οπότε, ο Menzies στράφηκε τώρα δυτικά, ψάχνοντας να βρει κατά πόσο – και πώς – εκείνοι οι ατρόμητοι ναυτικοί είχαν όχι μόνον διαβεί τις Ηράκλειες Πύλες, αλλά και είχαν φθάσει στον Νέο Κόσμο.

Μινωίτες και Μυκηναίοι στις ακτές του Ατλαντικού

Ο μίτος που ξετύλιξε στο υπόλοιπο του βιβλίου του αυτός ο 72χρονος πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Βρετανίας δεν ήταν πρωτόγνωρος: Πριν από δύο χρόνια, τόσο στο κανάλι της ΝΕΤ όσο και στα «Νέα» (βλ. http://www.tanea.gr/politismos/article/?aid=4557236), ο ομότιμος καθηγητής Γεωλογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου Ηλίας Μαριολάκος είχε υποστηρίξει την ιδέα ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας είχαν εξερευνήσει τις παράκτιες περιοχές της Ισπανίας, Γαλλίας, Βρετανίας και Ιρλανδίας ψάχνοντας για μέταλλα και ίσως είχαν φθάσει στην Ισλανδία, τη Γροιλανδία και την Αμερική.

Αναλυτικά, το σκεπτικό του ο κ. Μαριολάκος το παρέθεσε σε μία εργασία που θα βρείτε δημοσιευμένη στο Διαδίκτυο (www.ekke.gr/estia/Cooper/Mariolakos/New_Mariolakos_greek.pdf). Εκεί, ενημερώνει αρχικά για το πώς και ασχολείται με τέτοιο θέμα ένας γεωλόγος: «Η γεωμυθολογία είναι ένας κλάδος των γεωεπιστημών που ασχολείται με τις φυσικογεωλογικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια της μυθολογικής εποχής και, μέσω αυτής της ανάλυσης, βρίσκει την αμοιβαία σχέση μεταξύ γεωλογίας και μυθολογίας. Η δική μου εμπειρία, ως γεωλόγου ο οποίος έχει περάσει τη ζωή του μελετώντας τη γεωλογία της Ελλάδας, έδειξε ότι (…) στην ελληνική μυθολογία περιλαμβάνονται και φυσικογεωλογικές διεργασίες που εξελίσσονται σε πολύ μακρινές περιοχές, όπως στην περιοχή του Βόρειου Ατλαντικού και αλλού». Και αναλύει έπειτα διεξοδικά τις αρχαίες πηγές που εξέτασε, όπως το έργο του Πλουτάρχου «Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης».

Τα «ύποπτα» ορυχεία

Δύσπιστος ων, τον αναζήτησα για να μου δώσει «πειστήρια». Από τα όσα μου είπε συνήγαγα ότι υπήρξαν δύο κλειδιά που ξεκλείδωσαν την υπόθεση των «Ελλήνων στην Αμερική». Το ένα ήταν ένα μεταλλουργικό ανεξήγητο: οι αρχαιολόγοι των ΗΠΑ έχουν βρει 5.000 ανοιχτά ορυχεία χαλκού (σχεδόν απόλυτα καθαρού) στις ακτές της λίμνης Superior, μεταξύ Μίσιγκαν των ΗΠΑ και Καναδά, απ’ όπου έχουν εξαχθεί κάπου 500.000 τόνοι μεταξύ 2470 – 1050 π.Χ., που… κανένας δεν γνωρίζει πού πήγαν! Συγκεκριμένα, οι τότε Ινδιάνοι των περιοχών αυτών ζούσαν στη Λίθινη Εποχή και μόνο μετά το 1500 π.Χ. αρχίζουν να χρησιμοποιούν περιορισμένες ποσότητες χαλκού – κι αυτές μόνο για κοσμήματα. Ποιος λοιπόν ήταν ο «κλέφτης» κι από πού και πώς ήρθε;

Δεδομένου ότι η Μεσόγειος και η Μεσοποταμία ήταν εκείνες που τότε διέρχονταν την Εποχή του Χαλκού (και ο χαλκός ήταν τότε ακριβότερος κι από το χρυσάφι), οι υποψίες στρέφονται προς τα εκεί. Κατά εντυπωσιακή μάλιστα συγκυρία, οι μυστηριώδεις μαζικές εξορύξεις χαλκού τόσο στη Βόρεια Αμερική όσο και στην Ισπανία και τη Βρετανία σταμάτησαν γύρω στο 1350 π.Χ. – την εποχή που το ηφαίστειο της Θήρας καθόρισε τη μοίρα των Μινωιτών. Και οι Ελληνες που παρέλαβαν τη σκυτάλη (Αχαιοί Μυκηναίοι αρχικά, Δωριείς και Ιωνες στη συνέχεια) είναι οι μόνοι που διηγούνται ταξίδια από παλιά στην Ωγυγία (Ισλανδία), το Κρόνιο Πέλαγος και τις δυτικότερες ακτές.

Για το πώς πήγαν, η απάντηση θα μπορούσε να δοθεί μόνο με το κλειδί που λέγεται γνώση των ωκεάνιων ρευμάτων – των ρευμάτων του ωκεανού που ο Ομηρος περιέγραφε ως βαθύρροο και βαθυδίνη. Το ρεύμα του Κόλπου του Mεξικού, το περίφημο Gulf Stream, στριφογυρνά στον Ατλαντικό και διακλαδίζεται σε βρόγχους που εισχωρούν στη Μεσόγειο και στη Βαλτική. Οποιος γνωρίζει αυτές τις υδροτσουλήθρες και τοποθετεί κατάλληλα το σκαρί του επάνω τους «πετάει». Για παράδειγμα – λέει ο κ. Μαριολάκος – ο Πλούταρχος αποφαίνεται πως ένα σκαρί σαν την «Αργώ» μπορούσε να διανύσει τα 900 χλμ. απόστασης Βρετανίας -Ισλανδίας σε 5 ημέρες (4-5 μίλια/ ώρα).

Μινωικές κρουαζιέρες στο Κρόνιο Πέλαγος

Τα επιχειρήματα του καθηγητή Μαριολάκου ήταν εντυπωσιακά και μου φαίνονταν λογικά. Το δυσθεώρητο όμως του επιτεύγματος δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί παρά μόνο με αποδείξεις για το ότι αρχαϊκά πλοία σαν την «Αργώ» μπορούσαν να πάνε τόσο μακριά – πόσω μάλλον τα ακόμα αρχαιότερα μινωικά. Θυμήθηκα ένα δημοσίευμα του 2010, από νορβηγική εφημερίδα, σύμφωνα με το οποίο είχαν βρεθεί μυστηριώδη γράμματα της περιόδου 1800 – 1000 π.Χ. σκαλισμένα σε γρανίτη. Τα γράμματα αυτά αποκρυπτογράφησε ως μινωικά ο νορβηγός γλωσσολόγος και ακαδημαϊκός Kjell Aartun και τιμήθηκε γι’ αυτό με το χρυσό μετάλλιο του βασιλιά. Κατά τον Aartun, οι μινωικές λέξεις μεταφράζονταν «Μαλακός και καθαρός», αναφερόμενες στο μεγαλύτερο κοίτασμα αργύρου όλης της Ευρώπης που είχαν εντοπίσει στο Kongsberg του Οσλο αυτοί οι απίστευτοι κυνηγοί θησαυρών. Αλλά μήπως είχαν αφήσει και άλλα ίχνη πίσω τους;

Ρώτησα σχετικά τον δρα Μηνά Τσικριτσή, που πρότινος είχε εντοπίσει τον «πήλινο υπολογιστή ναυσιπλοΐας» των Μινωιτών (βλ. http://www.tovima.gr/science/research/article/?aid=391944). Κατά την επικοινωνία μας αμφισβήτησε την ερμηνεία του Aartun, αλλά ήταν βέβαιος για το ότι επρόκειτο για Μινωίτες, καθώς μια πρόσφατη μελέτη του προσέθεσε υποστηρικτικά στοιχεία στη θεωρία του καθηγητή Μαριολάκου για πέρασμα στην αντίπερα όχθη του ωκεανού. Μου είπε συγκεκριμένα:

Ο Πλούταρχος περί… Καναδά

– «Ο Πλούταρχος γράφει: «Οσο για τη μεγάλη ήπειρο, από την οποία η μεγάλη θάλασσα περιέχεται σε κύκλο, από τα άλλα νησιά απέχει λιγότερο, από την Ωγυγία όμως γύρω στα πέντε χιλιάδες στάδια ταξιδεύοντας με πλοία με κουπιά. (…) Από την ηπειρωτική γη τα κοντινά μέρη κατοικούν Ελληνες, γύρω από κόλπο όχι μικρότερο από την Μαιώτιδα (λίμνη), του οποίου το στόμα βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμα της Κασπίας θάλασσας». Οι αποστάσεις μεταξύ Γροιλανδίας, Νέας Γης και νησιού Baffin του Καναδά είναι περίπου 1.140 χλμ., ενώ μεταξύ Νέας Γης και νησιού Baffin είναι περίπου 1.300 χλμ. Η αναφορά ότι γύρω από τον κόλπο κατοικούν Ελληνες μας φανερώνει μια αποικία στον κόλπο του Αγ. Λαυρεντίου.

Το σημαντικό όμως στην περιγραφή αυτή είναι ότι μας παρέχει γεωγραφικές πληροφορίες οι οποίες είναι σωστές. Πράγματι, ο κόλπος του Αγ. Λαυρεντίου μοιάζει με τη Μαιώτιδα λίμνη (Αζοφική Θάλασσα, στον Εύξεινο Πόντο) και είναι λίγο μεγαλύτερος. Οσο για την πληροφορία ότι το στόμιο του κόλπου είναι στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας, κοιτώντας στο Google Earth εύκολα διακρίνουμε ότι τα δύο στόμια βρίσκονται σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος 47ο, άρα στην ίδια ευθεία. Αυτή η πληροφορία είναι και η μοναδική αναφορά στην αρχαία γραμματεία που μας δείχνει ότι μπορούσαν εκείνη την εποχή να προσδιορίζουν το γεωγραφικό πλάτος ενός τόπου. Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη στον Πλούταρχο που θεωρώ απόδειξη αληθείας για τα ταξίδια στην Αμερική».

– Δηλαδή… τι;

– «Μας λέει: «Οταν λοιπόν ο αστέρας του Κρόνου, τον οποίο εμείς αποκαλούμε Φαίνοντα ενώ εκείνοι Νυκτούρο, φτάσει στον Ταύρο μετά από περίοδο τριάντα ετών, αφού προετοιμάσουν επί χρόνο πολύ τη θυσία… (ξεκινούν το ταξίδι της επιστροφής)». Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να ελέγξουμε αστρονομικά την περίοδο που πιθανόν έγινε το συγκεκριμένο ταξίδι που εξιστορεί. Ο Πλάτωνας είχε κατατάξει τους πλανήτες στο ηλιακό σύστημα, σε σειρά από έξω προς τα μέσα ως προς τη Γη, με τα εξής ονόματα: Φαίνοντας (ο Κρόνος), Φαέθοντας (ο Δίας), Πυρόεντας (ο Αρης), Εωσφόρος (η Αφροδίτη), Στίλβοντας (ο Ερμής), Ηλιος και Σελήνη. Το όνομα Φαίνοντας ετυμολογικά σημαίνει αυτόν που γίνεται ορατός, ενώ η λέξη Νυκτούρος σημαίνει αυτόν που είναι τελευταίος στη νύκτα. Με χρήση ειδικού προγράμματος αστρονομίας έλεγξα στις γεωγραφικές συντεταγμένες του Καναδά για την εποχή του Πλουτάρχου (1ου αι. μ.Χ.) σε ποια χρονολογία και σε ποιον μήνα ο πλανήτης Κρόνος βρίσκεται στον αστερισμό του Ταύρου πριν ανατείλει ο Ηλιος. Επιβεβαίωσα ότι κάθε 30 σεληνιακά χρόνια εμφανίζεται όντως το φαινόμενο να ανατέλλει ο Κρόνος στον Ταύρο. Επειτα, πάλι, ο Πλούταρχος λέει: «Τα νησιά που βρίσκονται πέρα κατοικούνται από Ελληνες και βλέπουν τον Ηλιο να κρύβεται για λιγότερο από μία ώρα επί τριάντα μέρες. Και η νύχτα εκεί έχει ελαφρύ σκοτάδι και λυκαυγές που φέγγει από τη δύση». Εφόσον το ταξίδι επιστροφής ξεκινούσε αρχές Ιουνίου, τότε πρέπει να ελέγξουμε πού έβλεπαν τον Ηλιο να κρύβεται λιγότερο από μία ώρα για 30 ημέρες. Με κατάλληλο πρόγραμμα βρήκα ότι την εποχή του 1ου αι. π.Χ. στη Γροιλανδία (60ο βόρεια) ο Ηλιος έδυε μία ώρα μεταξύ 4-5 π.μ. και αυτό συνέβαινε για χρονικό διάστημα ενός μήνα, από 9/6 ως και 9/7. Η ταύτιση αυτή δηλώνει ότι αρχικά ταξίδευαν βόρεια, φθάνοντας κοντά στον Αρκτικό Κύκλο, όπου τη θάλασσα ονόμαζαν Κρόνιο Πέλαγος. Στην περιοχή αυτή η νύχτα έχει όντως λυκαυγές και ελαφρύ σκοτάδι. Η αστρονομική σύνδεση, σε συνδυασμό με τις γεωγραφικές γνώσεις των δύο τόπων που έχουν ίδιο γεωγραφικό πλάτος, καταδεικνύει ότι το ταξίδι που περιγράφει ο Πλούταρχος – από την Αμερική στην Καρχηδόνα, το 86 μ.Χ. – όντως συνέβη.

Ο συλλογισμός ήταν συγκλονιστικός, αλλά με συγκρατούσε το ότι μετρούσαμε τα δεδομένα ενός ταξιδιού στη ρωμαϊκή πλέον εποχή – μια εποχή που ίσως οι ταξιδιώτες να είχαν και Μηχανισμό των Αντικυθήρων εν πλω». Τι στοιχεία είχαμε ότι πλοία της μινωικής εποχής κατόρθωναν το ταξίδι; Οι εκπλήξεις από τη χώρα των Βίκινγκς (βλ.ένθετο) έδωσαν ίσως την απάντηση.

Ιχνη και ίντριγκες στον Νέο Κόσμο

Απέμενε το να βρει κανένας αντίστοιχα αποδεικτικά στοιχεία στις ακτές του Αγίου Λαυρεντίου ή της λίμνης Superior για να δεχτεί ως πιθανό το απίθανο των Μινωιτών στην Αμερική. Ο Menzies ανέφερε ως τέτοια «1.200 περίπου μινωικά ευρήματα γύρω από τη λίμνη Superior». Βάλθηκα λοιπόν να τα βρω.

Προέκυψε ότι ευρήματα υπάρχουν όντως πολλά: τα πρώτα στοιχεία μη ινδιάνικης εξόρυξης βρέθηκαν σε φλέβες χαλκού, στη χερσόνησο Keweenaw της λίμνης Superior – κοντά σε ένα χωριό που ονομάζεται… Λαύριο (Laurium). Εκεί βρέθηκε και το πετρόγλυφο ενός άκρως συμβολικού μινωικού πλοίου (βλ. http://megalithicresearch.blogspot.com/2009/12/petroglyph-of-sailing-boat-copper.html). Επίσης, στο Newberry του Μίσιγκαν, είχαν ήδη από το 1896 βρεθεί τρία αγαλματίδια και μία πινακίδα με «περίεργη γραφή». Κανένας δεν μπορούσε να την ερμηνεύσει τότε, αλλά όταν ο Εβανς προχώρησε στις ανασκαφές της Κνωσού – το 1900 – έγινε προφανές ότι η γραφή συγγένευε με τη Γραμμική Α. Η πληθώρα όμως των «απεικονιστικών στοιχείων» που παραπέμπουν στη Μεσόγειο βρέθηκε στη συνέχεια σε χέρια ιδιωτών, με τα περισσότερα να καταλήγουν σε άγνωστους συλλέκτες και πολλά – χρυσά και ασημένια – να φημολογείται ότι έχουν λιωθεί από τους άπληστους θηρευτές τους. Τα περισσότερα είχαν βρεθεί το 1925, από έναν αγρότη του Ιλινόις, τον Orville Lowery, και το 1982 από έναν τυχοδιώκτη, ονόματι Russ Burrows, που ισχυρίστηκε ότι βρήκε ένα ιερό και 13 ασύλητους τάφους σε ένα σύμπλεγμα σπηλαίων, επίσης στο Ιλινόις.

Εν κατακλείδι και συνοπτικά, τα παρατιθέμενα στο Διαδίκτυο ευρήματα επί αμερικανικού εδάφους περιλαμβάνουν πάμπολλες πέτρες με χαραγμένες επάνω τους μορφές στρατιωτών με στολές που θυμίζουν Μινωίτες, Φιλισταίους, Μυκηναίους, Φοίνικες και Αιγυπτίους, αρκετά πετρόγλυφα με μινωικού και αιγυπτιακού τύπου πλοία, και επιγραφές που άλλες θεωρούνται κυπρομινωικής γραφής και άλλες σύμμεικτες με ετρουσκικές, λατινικές και ελληνικές λέξεις. Το πιο εύγλωττο όμως οπτικά στοιχείο (εφόσον αποδειχθεί και αυθεντικό) είναι ένα μετάλλιο που βρέθηκε στο Cleveland του Οχάιο το 2006, με τον μινωικό πέλεκυ στη μία πλευρά και στην άλλη τον Πρίγκιπα των Κρίνων, που γνωρίζουμε από την τοιχογραφία στο ανάκτορο της Κνωσού (1690 π.Χ.)!

Αυτόκλητοι αρχαιολόγοι – μεσσίες

To θέμα περιπλέχθηκε περισσότερο όταν τους «Ιντιάνα Τζόουνς του Χαλκού» προσέγγισαν «στρατευμένοι αρχαιολόγοι», εκ μέρους της Εκκλησίας των Μορμόνων, οι οποίοι πάσχιζαν να δικαιώσουν τα ρηθέντα υπό του προφήτη τους ότι την Αμερική είχαν εποικίσει… Ιουδαίοι, γύρω στο 2000 π.Χ. Εκτοτε έχει στηθεί ένα απίστευτο γαϊτανάκι, με κάθε είδους ερμηνείες των ευρημάτων να ξεφυτρώνουν στο παραεπιστημονικό περιοδικό Ancient American (www.ancientamerican.com/), ενώ η επίσημη αρχαιολογία απέχει. Αυτή η παράδοξη κατάσταση έχει οδηγήσει σε αδυναμία διασταύρωσης της αλήθειας των ισχυρισμών και στην έκφραση ακραιφνών θεωριών. Για παράδειγμα, ένας επιγραφολόγος ονόματι Paul Schaffranke ισχυρίστηκε σε διάλεξη του 1995 (βλ. http://www.youtube.com/watch?v=ZO9OstWDAac) ότι αποκρυπτογράφησε τη σύμμεικτη γραφή των αρχαίων πινακίδων και ότι αυτή διηγείται ένα απίστευτο ρέκβιεμ των πρώτων εκείνων αποίκων της Αμερικής: ότι Ελληνες της Αλεξάνδρειας – φυγάδες της χριστιανοκρατούμενης πλέον Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας – κατέφυγαν στο τελευταίο προπύργιο των Φοινίκων, στη Μαυριτανία, κι από εκεί έφθασαν όλοι μαζί στις Μεγάλες Λίμνες, για να χτίσουν το μεικτό και τελευταίο τους βασίλειο!

Κρητικό DNA στους Ινδιάνους!

Το μόνο επιστημονικό που έχουμε προς υποστήριξη όλων των σεναρίων αποίκισης από τη Μεσόγειο είναι η γενετική μελέτη «Origin and Diffusion of mtDNA Haplogroup X», του 2003 (βλ. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1180497/). Σε αυτήν εντοπίστηκε ότι το μιτοχoνδριακό DNA haplogroup X2 που απαντάται στους Κρήτες σε υψηλό ποσοστό (7,2%) απαντάται σε παρόμοια υψηλό ποσοστό (ως 5%) και σε 20.000 μέλη ινδιάνικων φυλών της ΒΑ Αμερικής! Σε παρόμοιο «ευρασιατικό συμπέρασμα» είχε καταλήξει και η κρανιακή συγκριτική μελέτη του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν «Old World sources of the first New World human inhabitants: a comparative craniofacial view», του 2001 (βλ. http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11481450). Επειτα, το 2008, η εργασία μιας ομάδας ερευνητών από πανεπιστήμια της Ελλάδας, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ρωσίας και της Τουρκίας, υπό τον καθηγητή του Αριστοτελείου Κωνσταντίνο Τριανταφυλλίδη, έστρεψε τον προβολέα της γενετικής ιχνηλάτησης ακόμα πιο πίσω: αποφάνθηκε βάσει DNA ότι οι Μινωίτες είχαν εγκατασταθεί στην Κρήτη προερχόμενοι από την Ανατολία – τα μέρη που τη 2η χιλιετία π.Χ. κατέλαβαν οι Χετταίοι.

Και τότε θυμήθηκα ότι ο Μίνωας είχε παντρευτεί τη μάγισσα πριγκίπισσα των Κόλχων, Πασιφάη. Να ήταν η Κολχίδα το αδελφό βασίλειο των εκπατρισμένων Μινωιτών; Το σενάριο ταιριάζει πολύ με το ότι Γεωργιανοί επιγραφολόγοι επιμένουν πως η γλώσσα του Δίσκου της Φαιστού είναι στην ιερατική γραφή της αρχαίας Κολχίδας (βλ. http://www.tovima.gr/science/article/?aid=251116). Και παίρνουν νέο νόημα για την έκταση της μινωικής θαλασσοκρατίας τα όσα είχε πει στα «Αργοναυτικά» ο Ορφέας, για διαφυγή των Αργοναυτών στη Βαλτική μέσω του Βορυσθένη (Δνείπερου) και κατέβασμα ως το νησί της αδελφής της Μήδειας, Κίρκης, στα ανοιχτά της Μαυριτανίας…

Θα ξαναγράψουμε τα βιβλία;

Είναι όμως αυτά αρκετά για να γράψουμε ξανά τα βιβλία της Ιστορίας, να ξεχάσουμε το «ο Κολόμβος ήταν Χιώτης» και να αποδυθούμε στο «ο Τελευταίος των Μοϊκανών ήταν πατριωτάτσι»; Οχι ακόμα. Κάποιες μούμιες που βρέθηκαν τόσο στην περιοχή «αποίκησης» της Αμερικής όσο και στη γειτονιά του Stonehenge στην Αγγλία ίσως φωτίσουν καλύτερα την υπόθεση. Αλλά σιγουριά θα έχουμε μόνον αν αποφανθούν επίσημα οι αρχαιολόγοι.

«Γιατί», ρώτησα τον καθηγητή Μαριολάκο, «εφόσον είστε και μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ), δεν στέλνετε μια αρχαιολογική αποστολή στη λίμνη Superior;». «Θα έπρεπε, καθόσον τώρα έχουν εντοπιστεί και βυθισμένα λιμενικά έργα στην περιοχή» μου απάντησε. «Από επιστημονική άποψη, οι έλληνες επιστήμονες μπορούν να φέρουν σε πέρας το ερευνητικό έργο – και μέσα σε ένα με δύο χρόνια θα είχαμε τις απαντήσεις. Ομως, το ΚΑΣ είναι ένα γνωμοδοτικό Συμβούλιο, που δεν διαμορφώνει την ερευνητική πολιτική του υπουργείου και, συνεπώς, δεν μπορεί να πάρει αυτό την απόφαση. Πέραν του υπουργείου, βέβαια, υπάρχουν και τα αρχαιολογικά τμήματα του Πανεπιστημίου. Αλλά, για να γίνουν αυτά, πρέπει αφενός να βρεθούν οι απαραίτητοι πόροι και αφετέρου να το θέλουν και να το ζητήσουν οι ίδιοι οι αρχαιολόγοι μας» συμπλήρωσε με νόημα.

ΥΓ.: Εκτός των προαναφερθέντων βιβλίων και μελετών στο κείμενο, ενδιαφέρουσες πηγές είναι και οι εξής:

* «Cultural Interactions in Europe and the Eastern Mediterranean During the Bronze Age (3000-500 BC)».

* «The Early Minoan Colonization of Spain», W. Sheppard Baird – στο http://www.minoanatlantis.com/Minoan_Spain.php

* «Minoans and Phoenicians» στο http://www.phoenician.org/minoans_phoenicians_paper.htm

Για τον αντίλογο των αμερικανών αρχαιολόγων στην ερασιτεχνική αναζήτηση αρχαίων αποίκων, διαβάστε το http://www.csicop.org/si/show/civilizations_lost_and_found_fabricating_history_-_part_one_an_alternate_re/

ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΩΝ ΒΙΚΙΝΓΚΣ

Μινωικά πλοία… στη Νορβηγία

Αναζήτησα εικόνες μινωικών πλοίων στο Διαδίκτυο, εστιάζοντας στις σκανδιναβικές πηγές προέλευσης, κι άρχισα να πέφτω από έκπληξη σε έκπληξη: τα νότια παράλια της Νορβηγίας (Oestfold) και της Σουηδίας (Bohuslan), αλλά και ένα νησί της Δανίας καταμεσής της Βαλτικής (Bornholm), είναι διάσπαρτα με πετρόγλυφα μινωικών πλοίων της Εποχής του Χαλκού! Μάλιστα, το 2005, δύο σουηδοί καθηγητές Αρχαιολογίας (ο Kristian Kristiansen του Πανεπιστημίου του Gothenburg και ο Thomas B. Larsson του Πανεπιστημίου Umea) εξέδωσαν στο Cambridge University Press βιβλίο με τίτλο «Η αυγή της κοινωνίας της Εποχής του Χαλκού» (The Rise of Bronze Age Society), στο οποίο εξηγούν ότι η πληθώρα αυτών των ευρημάτων – αλλά και επιγραφών τόσο σε Γραμμική Α όσο και σε Γραμμική Β – δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά με πολιτισμική επαφή των Μινωιτών και Μυκηναίων με τη Σκανδιναβία. Σημειώνουν δε ότι πρώτα έφθασαν στη σημερινή Νότια Γερμανία και τη Δανία, όπου έχουν βρεθεί σπαθιά και διαδήματα.

Επειτα, κάτι ακόμη πιο χειροπιαστό υπέπεσε στην αντίληψή μου: το αρχαιότερο σκάφος της Βόρειας Ευρώπης είναι το «Hjortspring» του 350 π.Χ., που τώρα εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας. Οπως μπορείτε να διαβάσετε στη Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Hjortspringboat) ήταν μήκους 21 μέτρων και μετέφερε ως 23 οπλισμένους άνδρες. Κατασκευαστικά είναι ο πρόγονος των Drakkar των Βίκινγκς, αλλά «παραμένει ανεξήγητη η ιδιορρυθμία πλώρης και πρύμνης». Μία ιδιορρυθμία εμφανώς υπαρκτή και σε πολλά από τα χαραγμένα σε γρανίτη «σκίτσα» πλοίων της Εποχής του Χαλκού! Δηλαδή, έχουμε το ενδεχόμενο όχι μόνον να έφθασαν ως εκεί τα πλοία του Μίνωα, αλλά και να μεταλαμπάδευσαν την τεχνογνωσία που έφερε τους Βίκινγκς στη Γροιλανδία και τη Νέα Γη 35 αιώνες αργότερα…

Για όσους εκ των αρχαιολόγων μας επιθυμούν να ψάξουν το θέμα, υπάρχει το σχετικό βιβλίο «A Pre-Roman Iron-Age Warship in Context», που εξέδωσαν το Viking Ship Museum και το Εθνικό Μουσείο της Δανίας, με την επιμέλεια των Ole Crumlin-Pedersen και Athena Trakadas (!) Για εμάς τους υπόλοιπους, ίσως αρκεί το ότι ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης επανέλαβε αργότερα αυτό το ταξίδι, τον 4ο αι. π.Χ. και περιέγραψε πρώτος και με ακρίβεια το εμπόριο κασσίτερου στην Κορνουάλη, τις παλίρροιες που συναντούσε περιπλέοντας τη Βρετανία, τις διαστάσεις των βρετανικών νησιών, το φιόρδ της Χριστιανίας στη Νορβηγία, τους Γότθους στο νησί Bornholm της Δανίας, τα νησιά Faroe (μεταξύ Σκωτίας και Ισλανδίας, όπου και σήμερα ένα νησάκι ονομάζεται… Mykines) και, τέλος, την Ισλανδία, που τότε πια ονομαζόταν Εσχατη Θούλη.

Το διάβασα εδώ – όπου και μπορείτε να δείτε φωτό του «πριν» και του «μετά» καθώς και τους σχετικούς συνδέσμους – και το αναδημοσιεύω για να γνωστοποιηθεί μήπως και κινητοποιηθεί κανείς υπεύθυνος…

Outrageous work conditions in Athens, Greece.
Yes, I am a disgruntled employee. Read my story and then judge me, if you consider it necessary.

My odyssey began on the 13th of August 2011 (the night before my 43rd birthday). From what I can recall, it was about 2:30 a.m. when three hoodlums appeared out of nowhere and began, for no reason, to beat up a group of prostitutes close to the entrance of the hotel where I work. This is nothing new as the entire city block surrounding the ‘Athens Center Square Hotel’ during the evening hours is overshadowed by (under aged) prostitutes, homeless people, drug users, traffickers, stray dogs and small time pick pockets and violent thieves. I also wish to inform you that I have been employed as the security guard on the night shift since the 13th of June 2009 – despite the fact that on paper I am registered as a porter.

Not too long ago Greek television station ‘Mega’ previewed a 47 minute documentary on the prostitution and violence around the streets surrounding the ‘Athens Center Square’ hotel. Please click on this link to view a small section of the documentary.

In a state of total panic, the young prostitutes considered it wise to seek help so they ran into the hotel… this was the first time something like this had happened.
The hoodlums entered the building with obvious violent intentions. My colleague and I kindly asked both parties to leave the building immediately. We even went to the trouble of offering them a drink to calm the moment.
At first everything seemed to be going according to plan because we had succeeded in a peaceful manner to escort them out in the dark and empty street. I stood a couple of meters from the main entrance to keep an eye out and make sure they had gone away. At this moment, the taller of the three (speaking good Greek) – who may have been angry for not being able to get his way with the prostitutes – ran up from the side, hit me on the side of the head with something very hard and quickly disappeared into the distance. I did not fall but less than a minute later the left side of my face had swollen up, the sclera (white part of the eye) had become blood red and my nose was bleeding.

Everything looked dark and blurry and the pain in my head was simply unbearable. My colleague decided to call an ambulance and notify the police. In less than twenty minutes two police officers from a nearby station arrived at the hotel. The officers wrote a report and said I could pick it up the following day. Less than ten minutes later, the ambulance arrived and escorted me to Gennimatas General Hospital.

The hospital personnel conducted all sorts of exams – X-rays, eye examinations, blood and urine tests. Furthermore, I was examined by a neurosurgeon, his results showed no serious damage to the nervous system. But the X-rays and C-Scan confirmed a fractured cheekbone and damage around the eye socket. I was given a bed and was informed that a surgery was required so the severely fractured cheekbone could be put back in the right place. This would involve a cut about an inch long through the eyebrow and two titanium metal plates and screws were to be inserted into the cheekbone to keep it in place.

The following morning I was laying in bed when I received a call from my boss on the cell phone. After she had finished inquiring about my overall health, Mrs. Dorina Stathopoulou (Owner & Manager of the ‘Athens Center Square Hotel’) dared to point out that none of this would have happened if the main door had been locked. I must add I had never received a direct (written or verbal) order that the main door had to be locked. I wish to point out that Mrs. Dorina Stathopoulou also happens to be the owner and manager of Hermes and Plaka Hotels.

“Until that moment, the majority of the guests were still out and about,” I explained and asked for a copy of the security camera video so I could forward it to the authorities with the hope that the police would identify and track down those dangerous individuals.

“No, I will do no such thing and I think its best you don’t inform the police of the fact that we have cameras at the hotel,” she said.

According to the explanation I got from two lawyers, the law states that from the moment there are cameras, there should be signs on the wall informing both the guests and personnel that the premises are under 24 hour continuous surveillance. Furthermore, the management is obliged to inform the personnel of their existence and receive their written approval. But Mrs. Stathopoulou had not achieved this. Therefore, is it possible the cameras that have been filming our every move for the last two and a half years could in fact be illegal?

Click on this link to view: Pictures of surveillance cameras at the main entrance, lobby area, and breakfast room.

Furthermore, my boss has even gone to the trouble of placing a microphone above the reception desk so she can listen to every word her employees are saying. This reminds me of the novel “1984″ written by George Orwell. The hypocrisy to all this is that the device hides behind a holy candle with a cross!

“And what about the hoodlums? Shouldn’t they be found and brought to justice?” I asked.

“You must stop believing that you can change the world,” my boss replied.

“I am injured pretty badly. Who will take care of the physical and emotional aftermath of this accident?” I asked but my boss failed to provide a straight answer.

To cut a long story short, I remained in hospital for twelve painful days. The surgery was conducted on the 10th day. I wish to point out that in that period my boss called a couple of times but no company representative (Boss, Front Office Manager, Lawyers, etc) came to visit me!

According to section 10.3 of the Greek work code regarding accidents at work, the company was obliged to register the incident to :

-The nearest Police Station Immediately.

-The Labour Inspectorate within 48 Hours.

-The health and work department (I.K.A.) within the first five days.

It is my understanding, NO report was written/submitted to any of the agencies above.

** For more information, follow this link: http://www.somtechnik.gr/Pravo/ErgAtyx.htm

When asked what will become of me, Mrs. Stathopoulou assured me over the phone that she would aid me in any way possible as long as I do not request the video recording of the events of the evening of August the 13th. I had no choice knowing full well that if I were to press charges the chances of maintaining my job were minimal.

I am scarred for life and continue to hurt. I am also experiencing sleep difficulties and signs of post-traumatic stress disorder. Despite the unbearable pain in my head, I found the power to return to work on the 14th of September only to find most of my colleagues criticizing and making a mockery of me thanks to my boss who (in an attempt to cover her extreme level of indifference and irresponsibility) had reached the conclusion and spread the message that everything that had occurred on the night of August the 13th was in fact my fault despite the fact that she denies it! I also wish to mention the management did not arrange to meet with me. Instead, they arranged a meeting with my colleague. I wonder what for? And last but not least, I was denied access to the video despite the fact that most of my colleagues viewed it over and over.

At work nothing has changed. We are now well into 2012 and the owners have still not come in contact with me. They haven’t even called to see how I am doing or if I am in need of further medicine, therapy and tests! The entire city block surrounding the ‘Athens Center Square Hotel’ continues to be overshadowed by prostitutes, drug users, traffickers, stray dogs and small time pick pockets and thieves.

On Monday, January 16, 2012 my boss informed me that I was required to sign a new employment contract – agreeing to a 25% reduction in my salary (Greek standards for private industry – already low). I did not agree.

Less than ten days later, and despite all my sufferings, I received a call at work informing me that I had been fired.