Η σημειολογία των κομματικών μουσικών επιλογών

Posted: Οκτώβριος 3, 2009 in @press - Επιλογές απ' τον Τύπο, Πολιτική / Οικονομία, Στα αστεία και στα σοβαρά, Tα τραγούδια μου

Αναδημοσίευση από την Αυγή

Σύνταγμα, πέντε ημέρες προ εκλογών
Επιμέλεια: ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ

Τρίτη βράδυ, γωνία Έρμου και πλατείας Συντάγματος. Έχουμε δώσει ραντεβού με ένα φίλο μη γνωρίζοντες – όχι και ότι θα έπρεπε…- ότι στο σημείο αυτό βρίσκεται το δεύτερο, «παραπληρωματικό» προεκλογικό περίπτερο της Νέας Δημοκρατίας. Και αυτό μεν το γεγονός δεν θα είχε την παραμικρή σημασία αν οι κυκλοφοριακές συνθήκες της Αθήνας δεν τον έκαναν να καθυστερήσει για περίπου ένα τέταρτο της ώρας, διάστημα κατά το οποίο εμείς στεκόμαστε δίπλα στο προαναφερθέν περίπτερο και αναγκαστικά ακούγαμε τη μουσική που σκόρπιζαν γύρω τα ηχεία του. Το θέμα της χρήσης της μουσικής στην πολιτική, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, είναι μια μακρινή και αρκούντως… πονεμένη ιστορία. Ακόμα θυμόμαστε τα κείμενα που γράφαμε, όντας τότε μόλις στην αρχή της επαγγελματικής μας διαδρομής, για την τουλάχιστον «μεταμοντέρνα» χρήση που επιφύλαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα «Carmina Burana» του Καρλ Ορφ. Αυτό ήταν και το σημείο καμπής, της αλλαγής από το λίγο πολύ κλασικό τρίπτυχο Θεοδωράκης – Νταλάρας – Μαρκόπουλος των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων στην «εργαλειοποίηση» της μουσικής στον προεκλογικό αγώνα με ιδεολογικό, προπαγανδιστικό και άλλους σκοπούς και τρόπους. Αυτό συμβαίνει βέβαια και σε άλλες χώρες ακριβώς όμως επειδή εδώ είναι Ελλάδα και ορισμένα πράγματα είχαν, έχουν και φοβόμαστε θα έχουν για πάντα μια καθυστέρηση σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο δεν γίνεται πάντα…δηλαδή σχεδόν ποτέ με τον καλύτερο τρόπο. Όλα τα κόμματα, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ μη εξαιρουμένου αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, έχουν διαπράξει το αμάρτημα του «καπελώματος» της μουσικής, ασχέτως ειδών και ακόμα και γεωγραφικών προελεύσεων. Ακόμα χειρότερο όμως είναι το έγκλημα που διαπράττουν διαμέσου συγκεκριμένων μουσικών επιλογών ενάντια στον πολιτισμό, την κουλτούρα, ακόμα και την έννοια του κοινού, στοιχειώδους καλού γούστου, αν και ευτυχώς αναφορικά με αυτό η δική μας αριστερά, αν δεν είναι εντελώς αθώα, βαρύνεται μόνο με πταίσματα… Όπως και αν έχει αυτό είναι ένα θέμα πολύ μεγάλο και με πολλές και ποικίλες προεκτάσεις στο οποίο ίσως να επανέλθουμε σε πιο εύθετο χρόνο με μια βαθύτερη και διεξοδικότερη ανάλυση.

Ξανά λοιπόν στο βράδυ της Τρίτης όπου περιμένοντας ακούγαμε τις μουσικές επιλογές του περιπτέρου του νυν κυβερνώντος κόμματος. Τη συγκεκριμένη στιγμή ακουγόταν ξένη μουσική που για όποιον έχει μελετήσει ελάχιστα αυτά τα πράγματα η σημειολογία της ήταν απλούστατη: Δεκαετία του ’80, η δεκαετία του Ρέιγκαν και της Θάτσερ και αν και – κατά γενική ομολογία – η χειρότερη μουσικά από τις πέντε τελευταίες, συμπεριλαμβανομένης και της τρέχουσας, είναι «ο παλιός καλός καιρός» αν όχι τα… χρόνια του παραδείσου για τους απανταχού νεοφιλελεύθερους. Σε κάποια στιγμή το τραγούδι που άρχισε να ακούγεται ήταν το «Another Day In Paradise» toy Phil Collins. Για τους μη γνωρίζοντες ο Collins (ένας από τους πλουσιότερους Άγγλους μουσικούς ο οποίος έχει αναγκαστεί να ζήσει κάποια χρόνια εκτός της χώρας του για να μην πληρώσει τους υπέρμετρους κατά τον ίδιο φόρους που του επιβλήθηκαν – κάτι μας θυμίζει αυτό…- και, όσο και αν δεν το έχει ποτέ ομολογήσει δημόσια, πολιτικά εντάσσεται στη δεξιότερη πτέρυγα των Συντηρητικών) έγραψε αυτό το τραγούδι για τα δεινά μιας άστεγης για να κατηγορηθεί όμως ήδη από την εποχή που κυκλοφόρησε – και παρά την τεράστια επιτυχία του – στην καλύτερη περίπτωση για αφέλεια και την χειρότερη για φτηνό λαϊκισμό, εκμετάλλευση ενός ευαίσθητου θέματος, ακόμα και «σύνδρομο Μαρίας Αντουανέτας». Αξίζει να σημειώσουμε ακόμα ότι ο Collins είναι από τους λίγους επώνυμους Βρετανούς που είναι υπέρμαχοι της… βασιλείας στη χώρα τους, ναι, υπάρχουν και αυτοί… Εκείνη λοιπόν την ώρα και μέχρι να έρθει ο φίλος μας και απομακρυνθούμε μαζί του γίναμε άθελα μας ωτακουστές μιας σύντομη συζήτησης ανάμεσα σε δύο μέλη της Νέας Δημοκρατίας. Λέμε μέλη και όχι απλοί ψηφοφόροι διότι αμφότεροι κρατούσαν διάφορα κομματικά έντυπα και όχι μόνο ψηφοδέλτια και επίσης στο πέτο τους υπήρχαν όχι μόνον αυτοκόλλητα αλλά επίσης και κονκάρδες. Δύο συμπαθητικοί κατά τα άλλα νέοι άνδρες, αμφότεροι λίγο πάνω από τα τριάντα, πανεπιστημιακής μορφώσεως σίγουρα και πιθανότατα με αρκετά καλή οικονομική επιφάνεια, μάλλον στελέχη πολυεθνικών επιχειρήσεων ή Κάτι ανάλογο… Μόλις λοιπόν άκουσαν την εισαγωγή του τραγουδιού επακολούθησε ο εξής διάλογος:

-Ωραίο τραγούδι…

-Ναι, πολύ καλό αν και ξέρεις μιλάει για τους λαθρομετανάστες. Λέει για μια Ινδή, Πακιστανή ή κάτι τέτοιο (στο τραγούδι δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στην καταγωγή της γυναίκας ή στη χώρα όπου διαδραματίζεται…) από αυτούς τους ξυπόλυτους που πήγαιναν και στην Αγγλία. Πολύ πριν αρχίσουν να έρχονται εδώ…

-Έλα, δεν το ήξερα…Ο Phil Collins όμως;

-Κοίτα, μην παρασύρεσαι μετά που του έπεσαν τα μαλλιά…Όταν ήταν στους Genesis είχε μαλλούρα μέχρι εδώ κάτω. Σαν και τον άλλον που ήταν στους Genesis, τον Gabriel…Εντάξει, καλοί μουσικοί, αλλά ξέρεις τώρα αυτοί με τα μακριά μαλλιά…Αναρχικοί, κομμουνιστές και τέτοια.

Περαιτέρω δικό μας σχόλιο απλά ουδέν…

Αnarchy in the UK από τους (χωρίς «μαλλούρα μέχρι εδώ κάτω») Sex Pistols

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s