Tα μεγάλα όπλα

Αύξησε τις εξαγωγές όπλων, με τρίτο καλύτερο πελάτη την Ελλάδα

Πάνος Μαραγκός στο Εθνος

Μάρκος Βαμβακάρης (1905 – 1972)

Σαν σήμερα πέθανε ο μεγαλύτερος ρεμπέτης όλων των εποχών. Ο Μάρκος Βαμβακάρης

The end

Μια σπάνια εκτέλεση από την πολύ ιδιαίτερη φωνή της Νico. Στα πλήκτρα ο Brian Eno.

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου… τι είναι αυτό που βλέπω;

Αναδημοσίευση από την Ελευθεροτυπία

Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗ

Τι συμβαίνει όταν κοιτάμε στον καθρέφτη το πρόσωπό μας ή κάποιο άλλο αγαπητό μας άτομο; Και πόσο αντικειμενική ή παθητική μπορεί να είναι η αντανάκλαση ειδώλων από ένα κάτοπτρο; Τα είδωλα, που με τόση ευκολία αναγνωρίζουμε, μπορούν να μας αποκαλύψουν εντελώς άγνωστες πτυχές των αντιληπτικών διεργασιών που επιτελούνται στο μυαλό μας ενώ κοιτάμε κάτι σε έναν καθρέφτη.

Απαιτούνται θυσίες

Γιάννης Ιωάννου στο Έθνος

Η μάσκα

Διερευνώντας τον μύθο της Ατλαντίδας

Αναδημοσίευση από το tvxs

Έγινε γνωστή από τον Πλάτωνα στους διαλόγους του «Τίμαιος» και «Κριτίας», ενώ κατά καιρούς πολλοί υποστήριξαν ότι ξέρουν που βρίσκεται. Σήμερα, ο μύθος της χαμένης Ατλαντίδας βρίσκεται στο επίκεντρο έρευνας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ., Θεόπη Παρισάκη, που διεξάγει την εν λόγω έρευνα, επισημαίνει ότι η μόνη πληροφόρησή μας για την Ατλαντίδα προέρχεται από τον Πλάτωνα και δεν επιδέχεται ιστορική τεκμηρίωση. Η κ. Παρισάκη διερευνά τον μύθο της Ατλαντίδας σε σχέση με την έννοια της μίμησης που διατυπώνει ο Πλάτωνας-η μίμηση είναι τρεις φορές απομακρυσμένη από την αλήθεια.

Η καθηγήτρια επιδιώκει να διαφωτίσει τη σύγχυση που δημιουργεί ο Πλάτων, δηλαδή, από το ένα μέρος, οι διαβεβαιώσεις του ότι η εν λόγω ιστορία είναι αληθινή και, από το άλλο, οι επισημάνσεις του σχετικά με τη μίμηση, εξετάζοντας τις διάφορες σημασίες που αποκτούν οι έννοιες της μίμησης και της εικόνας μέσα στο πλατωνικό έργο. Η εξέταση αυτή οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η συσχέτιση της ιστορίας της Ατλαντίδας με τη μίμηση μπορεί να συνεπάγεται μεγαλύτερη ή μικρότερη ομοιότητα, όχι, όμως, ταύτιση με την αλήθεια», επισημαίνει η κ. Παρισάκη..

Στον πρόλογο του Τίμαιου, όπου τονίζεται το αληθές της ιστορίας της Ατλαντίδας, ο Σωκράτης ζητά από τους συνομιλητές του να αναπαραστήσουν την πόλη που περιέγραψαν θεωρητικά σε κίνηση και δράση, εξιστορώντας τους άθλους και τους ανταγωνισμούς της με άλλες πόλεις. Παρατηρεί ότι είναι πολύ δύσκολο να μιμηθεί κανείς καλά με λέξεις πράγματα που είναι πέραν των εμπειριών του. Παρόλα αυτά, από τον Τίμαιο δηλώνεται ότι αρκεί να καταλήγουμε σε λόγους ή μύθους που δεν αποσκοπούν στην ακλόνητη αλήθεια, αλλά στη μέγιστη δυνατή αληθοφάνεια και δεν φιλοδοξούν να εξομοιώνονται με την αντικειμενική αλήθεια, αλλά απλώς με την εικόνα της.

Στον ομώνυμο διάλογο, ο Κριτίας επικαλείται την έννοια της μίμησης, δηλώνοντας ότι όσα έχουν λεχθεί από όλους είναι υπόθεση μίμησης και απεικόνισης και παραλληλίζει το λόγο του με τη ζωγραφική, με την έννοια ότι και τα δύο αποτελούν μιμήσεις, αντίγραφα απλώς ή είδωλα της πραγματικότητας, την οποία απεικονίζουν ή περιγράφουν.

Σύμφωνα με την Πολιτεία, η μίμηση είναι τρεις φορές απομακρυσμένη από την αλήθεια. Αν λάβουμε αυτό υπόψη, σημειώνει η κ. Παρισάκη, το οποίο αποτελεί και την αφετηρία της συζήτησης στον Τίμαιο, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η ιστορία της Ατλαντίδας απέχει πολύ από την αλήθεια, γιατί είναι μίμηση που, ως τέτοια, μοιάζει αληθινή, χωρίς να είναι.

Αναζητώντας την Ατλαντίδα

Η θεωρία ότι βρίσκεται δυτικά του Γιβραλτάρ (έξω από τις Ηράκλειες Στήλες κατά Πλάτωνα) όπου οι αρχαίοι τοποθετούσαν το υπερπέραν, κοντά στις Αζόρες, πρωτοδιατυπώθηκε από γεωλόγους το 1934. Γνωστή είναι και η θεωρία ότι στη Σαντορίνη πρέπει να ήταν το χαμένο νησί.

Επίσης, το 1997, Ρώσοι επιστήμονες ισχυρίστηκαν πως εντόπισαν την Ατλαντίδα 100 μίλια ανοιχτά του Land’Αs End, στην Κορνουάλη.

Το 2000, βρέθηκαν τα ερείπια μίας πόλης σε βάθος 92 μέτρων, ανοιχτά των βόρειων ακτών της Τουρκίας, στη Μαύρη Θάλασσα. Σύμφωνα με ειδικούς, η περιοχή βυθίστηκε από μία τεράστια πλημμύρα γύρω στο 5000 π.Χ., πιθανότατα από τις πλημμύρες που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη.

Το 2003 ο Aμερικανός ερευνητής Pόμπερτ Σάρμαστ δήλωσε ότι ανακάλυψε την Aτλαντίδα. Σύμφωνα με τη θεωρία του βρίσκεται στον θαλάσσιο πυθμένα μεταξύ Kύπρου και Συρίας, σε συγκριτικά μικρή απόσταση από την Eλλάδα και την Aίγυπτο. Το 2004 χρησιμοποίησε ένα υποβρύχιο ραντάρ για να εντοπίσει τείχη, φτιαγμένα από ανθρώπους, σε βάθος 1600 μέτρων.

Το 2007, Σουηδοί ερευνητές ισχυρίστηκαν πως η Ατλαντίδα βρίσκεται στο Dogger Bank της Βορείου Θάλασσας, που βυθίστηκε κατά τη Χάλκινη Εποχή.

Τον Φεβρουάριο του 2009, το Google Earth εντόπισε κάτι που έμοιαζε με οδικό δίκτυο πόλης, στον ωκεανό ανοιχτά των ακτών της Αφρικής. Η ίδια η Google έσπευσε να διαψεύσει τον ισχυρισμό περί Ατλαντίδος, ανακοινώνοντας ότι οι γραμμές που φαίνονται στον υποθαλάσσιο χάρτη δεν αποτελούν τα ίχνη της μυθικής πόλης αλλά αυτά της πορείας ενός πλοίου που έκανε μετρήσεις στο βυθό της θάλασσας χρησιμοποιώντας σόναρ.

Τον Δεκέμβριο του 2009 επιστήμονες έδωσαν στη δημοσιότητα μία σειρά φωτογραφιών από τον βυθό της Καραϊβικής, ισχυριζόμενοι ότι εκεί είναι η Ατλαντίδα.

Smells like teen spirit

Wetern Branch Freshmen Orchestra

O Διαφωτισμός δεν έδιωξε όλα τα φαντάσματα

Υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι που απορρίπτουν τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών
UMBERTO ECO

Ακόμη και σήμερα, όχι μόνον οι πολέμιοι, αλλά και πολλοί υποστηρικτές της θεωρίας του Δαρβίνου έχουν αφελείς, συγκεχυμένες ιδέες περί εξέλιξης
O επιστήμονας Εντουάρντο Μποντσινέλι έδωσε πρόσφατα μια σειρά διαλέξεων στον Πανεπιστήμιο της Μπολόνια σχετικά με την προέλευση και την πορεία της θεωρίας για την εξέλιξη των ειδών. Εκείνο που με εξέπληξε περισσότερο δεν ήταν τόσο οι αδιαμφισβήτητες αποδείξεις. Ηταν το γεγονός ότι όχι μόνον οι πολέμιοι, αλλά και πολλοί υποστηρικτές της θεωρίας έχουν τόσο αφελείς, συγκεχυμένες ιδέες περί εξέλιξης.

Η γέννηση της ιστορίας στην αρχαία Ελλάδα

Η γέννηση της ιστορίας στην αρχαία Ελλάδα
Τα στάδια της αφηγηματικής ανασύνθεσης του παρελθόντος με βάση την κριτική επεξεργασία της παράδοσης και την αναζήτηση της αλήθειας

Του Ι. Μ. Κωνσταντακου

Αντώνης Β. Ρεγκάκος, «Επινοώντας το παρελθόν. Γέννηση και ακμή της ιστοριογραφικής αφήγησης στην κλασική αρχαιότητα», εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2009, σελ. 239.

Από την Καθημερινή

ΕΡΕΥΝΑ. Η ιστοριογραφία, όπως τη γνωρίζουμε στη δυτική παράδοση, είναι επινόηση του ελληνικού πνεύματος. Στους ανατολικούς πολιτισμούς (Αίγυπτο, Μεσοποταμία, Συρία) καλλιεργήθηκε βέβαια από νωρίς η καταγραφή παρελθοντικών γεγονότων, είτε με συνοπτικό χρονογραφικό τρόπο είτε με την πρόθεση της εξύμνησης βασιλικών κατορθωμάτων, είτε τέλος υπό το πρίσμα μιας θεολογικής θεώρησης του κόσμου. Ο,τι όμως εννοούμε σήμερα με τον όρο ιστορία, δηλαδή η εκτεταμένη αφηγηματική ανασύνθεση του παρελθόντος που βασίζεται στην κριτική επεξεργασία της παράδοσης και στην αναζήτηση της αλήθειας, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Το νέο βιβλίο του καθηγητή Αντώνη Ρεγκάκου μάς ξεναγεί με τρόπο εύληπτο και γοητευτικό στα πρώτα στάδια της πνευματικής αυτής περιπέτειας, επισκοπώντας το έργο των αρχαιότερων Ελλήνων ιστορικών μέχρι και τον Θουκυδίδη.